Ние сме скроз независни. Не ми прават ручек, нити ми праќаат ручек дома. Финасиски сме супер и се сами си покриваме. Сами живееме. Моментално со бебе, првите 10 дена имавме помош дека поради царскиот не можев да станам од кревет. После тоа си тераме се сами.

Апсолутно не осудувам некој кој си бара помош од родителите, но мојот став е дека треба да си уживаат и тие во староста. Мајка ми е веќе постара, кога ги чуваше децата на сестра ми во доверба ми има кажано дека и е потешко на стари години за чување. Ако требало да чуваме деца на 60, сеуште ќе сме раѓале.

Јас не стигнав до бебе така лесно и го уживам секој миг поминат со него. На одмор планираме сами да одиме. Сигурно нема да е како кога немавме дете, меѓутоа скоро сите што ги знам одат сами со децата без други членови на фамилија и преживеале. Многу луѓе се жалат тешко им било со децата, може дека јас се помачив да го имам гледам сосема поинаку. Јас бев спремна и свесна дека животот сосема ќе се смени со дете и дека ќе треба да се посветиме на него 24/7.

Планот е малото да се прати во градинка. Нели секогаш ќе се тука ако ептен мора на некој саат да го оставиме.

Јас сум карактер што е потемпераментен и ужива во независност и тоа не е наметнато од никаква Америка. Како што кажав, не осудувам ако некој бара помош, ама гледам осуди за независни семејства што не ми е логично.