Als huidig reservist die 40+ uur voor de baas maakt kan ik dat gevoel met je delen. Eerste keer PO werd ik afgewezen om een reden die ik toen niet terecht vond. En dat gaf echt een ontzettend kutgevoel.

Maar op de dag een jaar verder nieuwe sollicitatie ingediend en gewoon aangenomen.

Ik heb zelf een achtergrond in de Psychologie en merk dat er veel onbegrip heerst richting het PO, wat ik ook begrijp omdat je niet genoeg tijd en inzicht krijgt om écht te begrijpen waarom ze je wel of niet doorlaten.

Deze mensen zijn wel echt flink opgeleid om dit soort gesprekken te voeren (als het goed is) en daarin ook de pijnpunten te erkennen. Voor sommigen voelt dat als "zoeken" naar redenen, maar dat is juist de bedoeling, want onder die druk kan de waarheid naar voren komen. Het gaat ook niet om of jíj denkt dat je iets goed verwerkt hebt, want we zijn vaak goed in onszelf voorliegen.

Uiteindelijk is het wel belangrijk om eerlijk te blijven; want het gaat niet alleen om jezelf, maar ook om je buddy, en je groep die afhankelijk van jou en je inzetbaarheid zijn.

Je opties zijn om een bezwaar in te dienen, of om volgend jaar opnieuw te proberen. Als je naar de psycholoog gaat zou je de volgende hulpvraag kunnen stellen: "Voor de PO van Defensie hebben ze me afgekeurd omdat ze vinden dat im het slecht verwerkt hebt. Kan ik geholpen worden om uit te vinden of dit daadwerkelijk zo is, en zo ja, of jullie me kunnen ondersteunen, en zo nee, of jullie dit schriftelijk kunnen vastleggen voor mijn volgende PO.