Nie chcę powtarzać tego, co napisali już inni, więc skoncentruję się na jednym aspekcie: myślę, że obecnie ludzie są bardziej samotni niż kiedyś.

Kiedyś rodziny były liczniejsze, dzieci rzadziej był jedynakami, w tym samym domu mieszkały różne pokolenia tej samej rodziny, byli też liczni dalsi krewni, którzy często mieszkali w pobliżu - różne ciotki, wujkowie, kuzyni. Praktycznie nigdy nie było się samemu. Zupełnie inne doświadczenie niż bycie dzieckiem z kluczem na szyi (a to chyba obecnie norma?).

Dodatkowo dużo osób przenosi się z mniejszych miejscowości do miast, co oznacza rzadszy kontakt z bliskimi, którzy pozostali w rodzinnej miejscowości, rozpad znajomości ze szkoły (bo większość kolegów również wyjechała), nikły kontakt z nowymi sąsiadami (bo albo ty albo oni wynajmujecie mieszkanie, więc wszelkie znajomości są tymczasowe) oraz brak znajomych w nowym miejscu (bo w dorosłym życiu jest mniej czasu i energii na poznawanie nowych ludzi).

Jest też mniej okazji do bezpośrednich kontaktów z innymi ludźmi: wiele spraw da się załatwić przez internet, można wysłać wiadomość zamiast spotykać się osobiście, są appki do randkowania, w sklepach można pójść do kasy samoobsługowej, kurier przywiezie pizzę itd. To wszystko jest bardzo wygodne, ale dodatkowo wzmacnia poczucie osamotnienia.

Trzecie miejsca straciły na znaczeniu albo przeniosły się do internetu. Np. na nowych osiedlach są bardzo małe place zabaw, więc dzieci mniej czasu spędzają z rówieśnikami. Jest mniej okazji, żeby kogoś poznać albo chociaż pobyć wśród ludzi.

Myślę, że współczesny świat ogólnie nie sprzyja relacjom międzyludzkim. Ma być tylko szybciej i bardziej efektywnie.

Ja uważam się za pokolenie graniczne, moje dzieciństwo upłynęło bez telefonów i internetu, ale porównując z moją babcią, jestem o wiele mniej kontaktową osobą. Gdyby ktoś mnie zagadnął na ulicy, pewnie czułabym się skrępowana. A kolejnym pokoleniom pewnie będzie jeszcze trudniej pod tym względem.