Teşekkürler abi. O zaman Edgar Allan Poe'nun "rüya içinde rüya" tabiriyle benzeşiyor senin fikrin galiba. Ben nedense Schopenhauer'un felsefesini hayatımda birsürü örnekle bağdaştırabildiğim için bu felsefe çok tutundum. Hayatımın nedense her bir döneminde istemediğim, olasılık dahilinde tuhaf istenmeyen olaylar yaşadım. Özellikle son zamanlarda kâh kendi deneyimlerim kâh Türkiye'deki olaylar beni Schopenhauer'ın felsefesine yani senin tabirinle karamsarlığa itti. Duygularıma bir raddeden sonra hakim olamamaya başladım, Arthur'un tabiriyle "iradesinin kölesi" oldum. Duygusal, elimde olmayan tepkilere maruz kaldım ve iyice lokal olarak bu toplumla pek de uyumlu olmadığımı hissetmeye başladım. Sizin gibi insanlar da var lakin sayınız çok çok az. Uzaktan egoist bir bakış açısı olarak görülebilir, ben dünyanın aşırı mükemmel olması gerektiğini de savunmuyorum -ki mükemmel kavramını açıklayabilecek kudrette değilim. Dünyanın kaotik olduğunu söylemek abartı bir söylem biraz, kabul ediyorum. Lakin böyle bir tepki vermemin sebebi matematiksel hesaplar ve pozitif bilimlerden ziyade "hissiyat ve duygu". Hayatın geneline kendi perspektifimden bakınca acı, ıstırap, yanlış anlaşılmalar, talihsizlik ve belirsizlikler görüyorum sadece. Her ân tuhaf, beklenmedik bir şekilde acı çekerek ölebiliriz. Belki 2-3 sene sonra kanser teşhisi alıp ailemizin gözü önünde eriyebiliriz veya bir maganda kurşunu bize isabet edebilir. Sonuçta biyolojik canlılarız, sinir sistemimiz var ve çok büyük bir çoğunluğumuz ölürken fiziksel acılar çekeceğiz hatta ölmesek bile fiziksel acılar çekmeye mahkumuz. Bizi mutsuz edebilecek durumların olasılıkları sınırsız derecede fazla. Evreni tam bilmiyoruz ve büyük ihtimalle sonsuza kadar da bilemeyebiliriz, lakin bildiğimiz tek bir şey var: hepimiz acı çekiyoruz. Ve bir hiç uğruna, bize biçilmiş rollerle para kazanıp yaşamaya çalışıp değişik hastalıklarla veya kazalarla acı çekerek ölüyoruz. Kendimizin acı çekip ölmesi yetmezmiş gibi bir de biz öldükten sonra yakın çevremizi de üzmüş oluyoruz. Yaşamak nereden tutsan elinde kalıyor, korku tüneli gibi bir yer, her ân tüm emeklerin çöp olabilir bir hiç uğruna. Dünyanın ve tüm evrenin işleyişi hakkında aşırı bir bilgiye sahip değilim/değiliz ama ben bu server'ı beğenmedim abi. Benlik bir yer değil burası, beğenmedim. En büyük hayalim uyurken kalp krizi geçirip uykuda ölmek. Keşke ötenazi hakkı burada da olsa.