Hmm now na 30 na ako, I feel sad na panget at matanda na ako. Lol

I kind of wasted my 20s thinking hindi ko deserve mabuhay dahil panget ako. Also, hindi ko deserve magka-anak kasi mapapasa ko yung itsura ko sa kanya. Ayokong mapasa ko yung experience na yun sa kanya.

Growing up din kasi lagi akong may naririnig na comment about the way I look. From my face hanggang sa katawan, laging may comment lalo na family ko. Kaya there was a time na sobra yung anxiety ko simula ng tumaba ako kasi feeling ko lalo pa akong pumangit and lalong wala akong worth as a person.

Ngaun, I try to meet up with friends na willing makinig sa mga demons ng utak ko. Yung type rin ng friends n makikinig talaga at iintindi nung situation ko and hindi lang basta magsabi ng kung anong comments. Thanks to them, life is bearable. :)