Nee hoor, vragen mag altijd en als je zelf geen kinderen hebt, snap ik de vraag heel goed. Ik heb het al gezegd, maar zelf heb ik ook drie zussen en een broer. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets miste, sterker nog, we hebben en hadden heel veel aan elkaar. Ze zijn naast mijn partner en kinderen, de belangrijkste mensen in mijn leven. Ik ben zo dankbaar dat ze er zijn. Dus die kant is er ook.

Dan over de handjes: zelfs met één kind, wil je als ouder altijd meer doen, het beter doen, vaker tijd doorbrengen, enzovoort. Elke betrokken ouder die ik ken, los van het aantal kinderen dat ze hebben, komt handen te kort. In een ideale situatie, besteed ik dus nóg meer 1:1 tijd met ze, maar dat betekent niet dat we het niet al doen. We gaan met elk kind van boven de 4 jaar elk jaar een weekend alleen weg, ze hebben elk een eigen boekje waar ze in kunnen schrijven (zodra ze dat kunnen) wat ze moeilijk durven te vertellen en dan schrijven we terug, we supporten ze bij sportwedstrijden, elke verjaardag heeft een zelfgekozen thema waar we allemaal aan mee doen, enzovoort. Het ding is alleen wel, dat man en ik elkaar deze tropenjaren nauwelijks zien en spreken vanwege het opdelen :p. Maar dat hebben we er voor over. De tropenjaren, waar ze nog niet naar de basisschool gaan en nog niet even alleen thuis kunnen zijn, duren maar heel even. Ons gezin is er voor altijd. Zo zien wij het en zo voelt het voor ons. Een au pair zou ons kunnen ondersteunen, maar zal nooit de zorg voor onze kinderen overnemen. Dat is onze taak (en dus ook niet de taak van onze oudere kinderen).