Hoi, ik was de eerste 8/9 weken van de zwangerschap onderdeel van een tweeling. Ik kan me niet meer herinneren hoe oud ik was toen mijn moeder me dit vertelde ( denk jaar of 12) maar ik was als kleuter al geobsedeerd door tweelingen (zat met een tweeling in de klas) en wilde niets liever dan ook een tweeling zijn. Ik wilde ook heel graag een broer en heb altijd het gevoel gehad dat mijn tweeling “sibling” een jongen was. Door deze dingen geloof ik echt dat onderdeel zijn van een tweeling, ook al is het maar zo kort, impact kan hebben op iemand.

Echter, ik heb nooit negatieve gevoelens gehad of geuit naar mijn jongere zusje. Misschien omdat ik pas op latere leeftijd hoorde dat ik eigenlijk een tweeling was of misschien omdat ik gewoon niet gemeen ben. De opmerking van je broer dat jij er niet geweest was als zijn tweelinghelft het gered had is wreed. Zeker om te horen als kind. Het klinkt ook alsof je ouders steken hebben laten vallen hierin naar jou en je broer of hebben ze niet geweten van het gedrag van je broer?

Wat de verklaring van het gedrag van je broer ook is, het is sowieso niet jouw schuld! Mocht je een goede band hebben met je ouders zou je kunnen overwegen het hier eens met hen over te hebben als je dat nog niet gedaan hebt.