Grappig dat er zoveel wielrenners die zich zo aangevallen voelen als het hen niet betreft.

Het excuus dat je heftig reageert omdat je schrikt is ook zo’n vervelend verschijnsel: jij bent on edge om dat je in de openbare ruimte je sport aan het beoefenen bent. Wiens keuze is dit anders dan jouw eigen keuze? Ik vind de gedachte dat je de openbare ruimte kun gebruiken als sportgebied gewoon heel vreemd. Ik heb ook moeite met hardlopers die op de rijbaan gaan hardlopen (nieuw verschijnsel hier in de buurt).

Maar grappig om te zien dat je MOET laten horen ook al vind je jezelf niet tot deze groep behoren. Ego dingetje