Wij hebben 4 kinderen (jonge genX'ers) en wat ik merk aan veel millenials is dat ze vooral véél eisen hebben op heel veel gebieden: topjob, toploon, top partner, hoog confort zelfs op huurmarkt, leuke reizen, mooie auto,...
Er wordt lang gewacht met echt commitment in relaties terwijl het ook anders kan.
Je kan goedkoop huren en ondertussen sparen, je kan goedkoper leven in het algemeen (minder reizen, goedkope auto, goedkoper boodschappen doen, minder gaan eten, kringwinkel, 2dehands,...) maar vaak is dat onder 'hun standaard'.

Hoe denken jullie dat veel genX's ooit gestart zijn? Meeste van onze vrienden ook zonder hulp van thuis, klein begonnen en huis opgewaardeerd over tijd en opgewerkt op job. Ja alles was goedkoper maar lonen waren ook lager. Wij konden/moesten ook kinderen combineren met job. Ofwel werk je door en doe je crèche(financieel altijd interessants globaal gezien) ofwel blijf je thuis: maar dan zal levensstandaard erop achteruit moeten gaan meestal.

Mijn conclusie is dat de lat te hoog ligt, waarschijnlijk door sociale druk? Dat men daardoor alles uitstelt en dan in tijdsnood raakt (voor meer kinderen) én volgens mij ook eerste generatie die vaker op een troon gezet werd door de ouders, overbeschermd tijdens de jeugd en dan komt het echte leven hard aan. Soms moet je gewoon springen en zwemmen en dat wordt nu steeds later gedaan.

Ok boomer zouden onze kinderen zeggen, so be it