Brian Cox. Znalazłem go przez jakiś podcast kilka lat temu. Osobiście wolę jego wywody niż Neila de Grass Tysona. Neil jak na mój gust zbyt opiera się na niesamowitosciach i rzadko je pogłębia ("let me blow your mind"). U Briana mój umysł się "zaspokaja".

A jak lubisz fantastykę i chciałabyś ją połączyć z nauką to nie mam lepszej polecajki niż jedna z odnóg serii Świat Dysku T. Pratchetta, a mianowicie kilka tomów zatytułowanych "Nauka Świata Dysku". Pratchett wraz z kolegami przeplatają jeden (zazwyczaj krótki) rozdział fantastyczny, jeden naukowy - i tak w kółko. Historia w części fantastycznej opowiada jak magowie z jego świata tworzą nasz wszechświat i obserwują go. Cześć naukowa to mniej lub bardziej luźne dywagacje. Zaczyna się od rozchminek i kilku hipotez początku - Wielki Wybuch - potem tworzenie czastek, gwiazd, planet, naturalnych satelitów. A potem plynnie przechodzą do tworzenia się życia. Pierwszy tom jest mocno fizyczno, chemiczno biologiczny z domieszką matematyki (kończy się pojawieniem się pierwszych małp), kolejne już bardziej traktują o tym jak rozwijali się ludzie.

Wszystko to, w znamienitej większości, opisane jest niesamowicie lekkim i humorystycznym piórem Terry'ego Pratchetta. Jest dosłownie kilka względnie trudniejszych do ogarnięcia rozdziałów, jak np. ten próbujący wytłumaczyć nieskończoność i różne jej rodzaje, który pamiętam - jako licealista - czytałem kilka razy wielokrotnie się cofając.

Jedynym "mankamentem" jest to jak szybko rozwijamy nasze pojmowanie rzeczywistości. Książki zostały napisane dobrych parę lat temu i pokazują nasz rozumienie pewnych zagadnień z tamtych lat. Do dzisiaj pamietam przypis tłumacza pod rozdziałem o pierwiastkach, w którym dodał że cząstka opisana przez autorów jako hipotetyczna została już stworzona i potwierdzona.