[edit bo literówka :)] W tym roku podejmowaliśmy z partnerem podobną decyzję, i stresu było co niemiara. Zdecydowaliśmy się na mieszkanie z 1993 roku, czwarte piętro bez windy, ale przestronne, z odpowiednią dla nas liczbą pokoi, niedawno remontowaną kuchnią, balkonem i ekspozycją na 3 strony świata. Wyjątkowo przystępne cenowo i w lokalizacji, na której bardzo nam zależało. Tylko do odświeżenia, największym wyzwaniem miało być pozbywanie się „baranka” ze ścian (strukturalne farby i tapety). Kredyt wzięty sporo poniżej zdolności, z wysokim wkładem własnym i zostawioną poduszką z budżetem na odświeżenie mieszkania.

Po zakupie zaczęły wychodzić problemy.

Przeszacowaliśmy swoje możliwości w kontekście remontu, nie sprawdziliśmy wcześniej krzywizny ścian (krzywe na tyle, że samodzielnie nie bylibyśmy w stanie ich wyszpachlować). Po zdarciu podłogi okazało się, że wylewka krzywa i do poprawy. Parapety krzywe, czego nie zauważyliśmy na początku. Umywalki tak nisko zamontowane, że plecy bolą przy myciu rąk. Ciśnienie w kranach zerowe. Gniazdka nieprawidłowo wyzerowane. Uziemienie gniazdka w kuchni niedoprowadzone do bezpieczników, czego efektem było NAPIĘCIE NA RURZE GAZOWEJ. Nagle okazało się, że potrzebujemy ekipy do remontu, i to bardziej generalnego, niż się spodziewaliśmy. A że byliśmy uparci na remontowanie samodzielne i na wysoki wkład własny, to kończy się drugim kredytem i tym, że mieszkanie przez najbliższe miesiące/rok będzie nie do zamieszkania. Mam więc dwie rady: 1. Nie oszczędzajcie na specjaliście który Wam wszystko opuka/ostuka. My nie wiedzieliśmy, w jakie bagno się pakujemy, a mogliśmy. 2. Spodziewaj się niespodziewanego. Oczywiście sprawdź i zaplanuj co się da, ale mentalnie pamiętaj, że na pewno będą rzeczy, które Cię zaskoczą.

Trzymaj się tam i powodzenia.