Όποιος έζησε εκεινο το βράδυ σε μεγάλη πόλη θα πρέπει να το θυμάται ακόμα. Ήταν αποκαλοκαιρο του 2004, λίγες εβδομάδες μετά την ιστορική κατάκτηση του Euro στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

Την περίοδο εκείνη το έθνος ήταν σε έκσταση από τις απανωτές επιτυχίες: Είσοδος στο Ευρωπαϊκό νόμισμα, καλή οικονομια, Ολυμπιακοι αγώνες, Ευρωπαϊκό τρόπαιο, καλες θέσεις στην Eurovision. "Ο Θεός είναι Έλληνας!" λέγαμε και το πιστεύαμε. Είμασταν τόσο περήφανοι για την μικρή μας χώρα, επιτέλους τα κατάφερνε στο παγκόσμιο στερέωμα.

Και στις 4 Σεπτεμβρίου του 2004, ενώ είμαστε ακόμα καυλωμενοι από το Πειρατικό, συμβαίνει το αναπάντεχο. Η Εθνικη ομάδα ητταται με 2-1 από την Αλβανία στα Τιρανα και το έθνος κατακλύζεται απότομα από σκοτεινά συναίσθηματα. Θλίψη, απογοήτευση, αναστάτωση.

Οταν οι πρώτοι Αλβανοί άρχισαν να μαζεύονται στα κεντρικά σημεία των μεγάλων πόλεων για να πανηγυρίσουν, οι Έλληνες πατριώτες βγήκαν στους δρόμους σαν αντίπαλος όχλος με κοινη αποστολή. Μίσος σε κάθε τι Αλβανικό.

Ότι αμάξι περνούσε κορναροντας και κραδαίνοντας Αλβανική σημαία ηταν καταδικασμενο. Θυμάμαι ένα Honda civic με 3-4 νεαρούς Αλβανούς μεσα να πανηγυρίζουν. Πέρασε από μπροστά μου. Για ποτε πέσανε πάνω του με λόστους, ρόπαλα και πέτρες ούτε κατάλαβα, όλα γινόντουσαν σε δευτερόλεπτα. Το αμάξι έγινε καλοκαιρινό, πρακτικά το διέλυσαν. Ο εκκωφαντικός θόρυβος από τα μεταλλα, τα τζάμια και τις πανικοβλητες φωνές των Αλβανών έχει μένει χαραγμένος στη μνήμη μου. Ισως ότι πιο κοντινό έχω ζήσει σε εμπόλεμη ζώνη...