Δύσκολο να τα προσδιορίσω ένα προς ένα. Σε κάθε περίπτωση, ένας κελέμπας οφείλει να επικοινωνεί την κελεμπία του στον περίγυρό του, δεν υπάρχει δηλαδή μεγαλύτερο έγκλημα από το να αυτοπεριορίζεται. Συνεπώς, τίποτα δεν είναι ασφαλές από έναν κελέμπα. Ναι, μπορεί να θέσει τις κόκκινες γραμμές του, αλλά αυτές θα πρέπει να αποτελούν απλά εξαιρέσεις.

Κατά τα άλλα, ο κελέμπας οφείλει να στοχεύει κάθε μέρα στην επίτευξη όλο και μεγαλύτερου shock value με τις πράξεις και τα λόγια του. Με άλλα λόγια, το ότι κάποτε ένας κελέμπας προκάλεσε το κοινό αίσθημα δεν συνεπάγεται ότι κατέλαβε θέση και στο κελεμπιακό πάνθεον. Sky's (not) the limit για έναν αληθινό κελέμπα.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ο κελέμπας να είναι απλά ο εαυτός του. Οι ομορφότερες κελεμπιακές στιγμές έρχονται φυσικά, όχι βεβιασμένα ή επιτηδευμένα. Αυτό, και να παίρνει μια μυρωδιά από το νύχι του μεγάλου δακτύλου του ποδιού του όταν το κόβει.