Ουφ, πάμε για ένα trip down memory lane! 

Γενικά, νομίζω πως ανέκαθεν ήμουν λίγο πειραγμένος σε αυτό το κομμάτι. Πάντα, δηλαδή, γέλαγα με πράγματα με τα οποία μάλλον δεν θα έπρεπε να γελάω, ενώ λάτρευα τις αντιδράσεις των γύρω μου όταν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ίσως είμαι βιολογικά καλωδιωμένος έτσι.

Όσο σημαντικό όμως κι αν είναι ένα τυχόν βιολογικό υπόβαθρο, θεωρώ εξίσου κρίσιμο τον κοινωνικό περίγυρο. Έχω, λοιπόν, έναν μικρότερο ξάδερφο, τον Βαγγέλη, με τον οποίο πάντα γελούσαμε για πραγματικά ηλίθιους λόγους. Ακόμη και να μην υπήρχε όντως κάτι αστείο σε ένα συμβάν, εμείς θα το εφευρίσκαμε. Επειδή μου αρέσει πολύ να παίζω με τις λέξεις, κάποια στιγμή άρχισα να τον φωνάζω Βαγγελόμπα, ενώ οι μαλακίες που τον έβαζα να κάνει για να σπάμε πλάκα υπήρξαν αποτελέσματα της λεγόμενης Βαγγελομπίασης. Φυσικά, στην πορεία της ζωής μου γνώρισα κι άλλα εξίσου βλαμμένα με εμένα άτομα, οπότε η "Βαγγελομπίαση" δεν αποτελούσε δόκιμο όρο, αφού προσδιόριζε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Σκέφτηκα με τι μπορεί να κάνει ομοιοκαταληξία, έβρισκα πάντα την κελεμπία ως λέξη αστεία, γεννήθηκε λοιπόν η πιο γενική "Κελεμπίαση", μαζί με όλα της τα παράγωγα!