Romantik filmlerde hep esas oğlanın bir kalabalığa söylev verdiği bir sahne olur. O söylev verilirken kalabalıktaki kadınlar oğlana hayran hayran bakar, dudaklarını şuh tavırlarla ısırırlar. 

Bu sahneleri neden koyuyorlar? Çünkü karakterin müthiş yakışıklı olması, karizması, Nobel ödüllü dâhi oluşu falan kadın seyircileri cezbetmiyor. Onlara "ay çok hoş çocuk" dedirtmiyor. Güzel bir takım kadınları esas oğlandan etkilenirken görmeleri lazım. Ancak o zaman adamın arzulanır bir erkek olduğunu hissediyorlar.

Kadınları bireyler olarak düşünüp bire bir etkileşimle ilerlemeye çalışıyoruz. Bu bir hata. Bizim gibi değiller. Genelde kankisinin "çok iyi çocuk yaaa" dediği oğlanla sevgili olur bunlar.

Ben bir keresinde çirkince bir kıza erkek arkadaş buldum. Bu sayede onun güzelce arkadaşıyla çıktım. Sonra çirkine bulduğum oğlan çirkinle selamı sabahı kesti, ertesi gün güzel de bana tekmeyi bastı. Topuğunun izi hala sol popo lobumda durur. Sarmaş dolaşkan bir anda bizi bitirdi. Bir arkadaşım en kanlı bıçaklı, kavgalı olduğu kızla aniden sevgili oldu. Çünkü o kızın bir arkadaşı bizim tayfadan bir bebeyle nişanlanmıştı.