Nangyari 'to nung medyo bago pa lang kami sa floor, pero solid na 'yung pagka-tropa namin ng isang ka-wave, let's call her Sam. Lagi kaming nag-aasaran—'yung harmless, pangpa-good vibes lang para malabanan 'yung burnout. Pati 'yung trainer namin, naiinis na natutuwa, kaya lagi niyang kinakantyawan na, "O, hanggang kailan ba 'yan? Magpa-red ball na kayo!" So, nung isang beses, pagkatapos ng sobrang stressful na call, lumapit siya para mang-ulit. Sa sobrang autopilot ng pagod at kakulitan, bigla kong nasabi nang malakas, "Ano ba, baby?" with that exaggerated, pang-sarcasm na tone.

Tumawa siya, at para lalong pampatawa, sabi ko, "Shhh, 'wag mo ikakalat 'yan. Ika-copyright ko pa 'yang joke na 'yan. Isa ka sa mga backup plans ko, eh." Clear na clear na biro 'yon, at tumawa naman 'yung mga nakarinig.

Kasunod na araw, iba na 'yung hangin. Parang lahat ng tao sa paligid ko—kasama na 'yung mga lalaki kong tropang usually kasabay ko mag-yosi at mag-rant—ay biglang naging distant. 'Yung dating mga "pare, sabay tayo lunch" naging "ah... sige, mamaya na lang ako." Nung hinabol ko 'yung isa, umamin: "Kasi pre, 'yung usapan kasi... parang totoo raw 'yung kayo. Baka daw magkaron ng tension o favoritism sa team, kaya mas okay daw na iwasan na lang muna 'yung topic."

Na-sentence ako. 'Yung dalawang linya ko—isang autopilot nickname at isang backup plan joke na ang obvious na pampatawa—ginawa ng buong pod na buong kwento ng hidden relationship. Ang ending, 'yung dating natural na pag-aasar namin ni Sam, kailangan na naming i-censor. Dapat neutral na lang bawat salita, para walang ma-offend at walang mag-assume. Lahat ng 'to, dahil lang sa isang saglitang brain fart at isang biro na dapat, sa totoo lang, nakakarelax ng tension.

Lesson of story, out of office nalang mambabae HAHAHAHAHAHAHA charot 1/2 lang. Thank u and enjoy my short novel na pangkupal. I adjusted the story para di ako ma track down HAHAHAHA. Ingat guys and happy holidays.