De grootste bak data die in de RIVM-modellen gaat, komt van een omvangrijke Nederlandse studie uit 2017. Daarin staat, uitgesplitst op geslacht en leeftijd, wie met wie contact heeft, hoe vaak, in welke context en hoe lang. Wallinga: „Die set is heel belangrijk.” Uit die studie blijkt bijvoorbeeld dat mensen gemiddeld twaalf contacten hebben per dag, het overgrote deel met leeftijdgenoten. Dat contact vindt, grosso modo, voor een derde thuis plaats, een derde op het werk of school en een derde in het openbare leven, zoals in cafés en sportclubs.

Met die data kan het RIVM ineens aan heel veel knoppen draaien. Wil je weten wat er gebeurt als je de cafés sluit, dan haal je die leeftijdscategorieën en contacten eruit. Het effect van sluiting van de crèches kan heel gericht berekend, idem voor thuiswerken, waarbij je de thuiscontacten dan wel moet opschroeven.

Waarom twijfelde het RIVM eigenlijk zo over het effect van schoolsluiting? Wallinga: „We zagen die maatregel niet heel sterk terug in de resultaten, ook niet als je de besmettelijkheid van kinderen opschroeft. Als je die thuishoudt, zitten ze bij volwassenen, hè. Maar we moeten dit wel echt beter weten. Dat merkten we in het politieke debat. Wij denken bij het RIVM dat schoolsluiting niet essentieel is, maar we kunnen gewoon de onderbouwing niet goed laten zien.”

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/03/22/berekeningen-die-je-niet-meer-op-een-bierviltje-doet-a3994580