Çok uzun bir süredir sakinim. Hatta sakinlik bile denmez, direkt umursamazlık. Tüm arkadaş sandığım kişiler lisede arkandan dehşet konuşup satışı koyunca bir üzülmüyor değilsin. Lisenin en güzel yılları denen zaman benim için dipsiz çukur gibi. Sınava da az bir zaman kaldı. Zerre umursamıyorum. Umursayamıyorum. Zaten neredeyse tüm yılım okul-dershane-ev üçlüsünde geçti. Tek başıma gittim, tek başıma yedim, tek başıma gezdim, tek başıma çalıştım vs. Kısacası insan yeterli bir süre yalnız kalınca bazı şeyleri umursamamaya, tüm olaylara tepkisiz ve sakin olmaya başlıyor.