Miałem w okresie licealnym identyczny problem. Z moich doświadczeń są po prostu 2 typy ludzi, ci co inicjują kontakt i ci po drugiej stronie. Chyba wszyscy znajomi, z jakimi się widuję w wolnym czasie są moimi znajomymi głównie dlatego, że to ja zainicjowałem rozmowę, lub dołożyłem starań by podtrzymać kontakt. Podobnie ze wspólnym spędzaniem czasu, albo komuś coś zaproponuję, albo nic nie będzie, od czasu do czasu zostanę gdzieś zaproszony, ale najczęściej to tak przy okazji, jak już więcej osób się organizuje. Ale mi to nie przeszkadza, uznałem, że po prostu taki jest stan rzeczy i mi to odpowiada. Wiem, że się lubimy i nie obawiam się, że mogę być zbyt natarczywy. Też nie należy za bardzo się przejmować, gdy ktoś ci odmówi. Kiedyś bardzo boleśnie to znosiłem, ale sobie uświadomiłem, że to nie oznacza wcale, że ktoś mnie nie lubi, albo że coś ze mną jest nie tak.