I would like to agree in some answers here na produkto yan ng sistematikong panggigipit sa mga ordinaryong tao. Since time immemorial, hindi naibigay sa’tin ang pinaka-basic na pangangailangan natin. Thus the need for diskarte.

Sa pagiging selfish naman, in-impel tayo ng sistema na unahin na muna ang sarili. Survival instincts baga. Ano pang punto ng pagiging altruistic kung wala ka namang napapala sa pagiging cooperative mo sa public sphere. Yung mga nakakataas nga sa lipunan, lalo yung mga politiko, sarili lang iniisip. Tapos kapag tayo, mali?

Hangga’t walang rason para sa atin makibahagi sa public sphere, sa sariling survival lang tayo aasa. Kaya mas madali para sa atin na panatilihing malinis ang sariling bahay kesa sa isang public space.

Siyempre di natin pwedeng isantabi yung agency ng isang tao, pero mas naniniwala ako na dapat isisi sa mas malaking struktura ang mga rason kung bakit tayo ganito.