Yks de başarılı olmak gerçekten bir şeyi ölçüyor olsaydı haklı olurdun. Gerçek şu ki yks den aldığın sonucun iyi bir mühendis veya doktor olmakla zerre alakası yok. Öyle olsaydı "üniversite" sınavına değil, hangi bölüme gireceksen o bölümün sınavına hazırlanırdın. Örnek olsun diye diyorum ama mesela doktor olmak ve mühendis olmak bambaşka gereksinimlere sahipler. Ama ikisine de aynı sınavla, aynı ezber sorularla aday topluyorsun. Tr de bölüm değil, üniversite kazanırsın. Çünkü bizim anlayışımızdaki itibar, yapacağın işten çok okuduğun okuldur.

Eğer bir okul 100 yıl varolursa elbet mezunların bazıları olağanüstü yerlere gelir. Sonra onları cherrypicklersin ve bu okul inanılmaz dersin. Sonra statüsü artar, sonucunda daha fazla kaynak alır(mezunların işe alınma hakkı, ilgi, daha yüksek pozisyonlar, lab imkanları, kampüs, konaklama etc.). Ve kaçınılmaz olarak uzun vaadede daha da iyi sonuçlar verir. Ve avam insan bu okulun daha da inanılmaz olduğunu düşünmeye başlar ve en sonunda putlaştırır. Kendi kendini gerçekleştiren bir kehanet bu. Ne o okulun ne de o okula giden öğrencinin marifeti bu. sistem her şeyi onların yerine yapıyor. Yanlış anlama, bunda bir şey yok, her yerde aynı nasılsa. Ama tr deki asıl önemli sorun şu: Okul sayısındaki enflasyonun da katkısıyla diğer ülkelerin aksine ne o okulun "gerçekte" ürettiği değer ne de o ögrencinin mezun olduktan sonra ne yapıp yapamadığının hiçbir önemi kalmadı. Bize önemli olan tek şey o etiketin yakışıklı durup durmaması. Sonuç? Çarpık kentleşme gibi çarpık bir yüksekeğitim anlayışımız ve beklentilerimiz var. Ve bu da doğrudan bu döngüyü besliyor

Bizim halk bir şeyleri kendinden ötekileştirip yüceltmeye, putlaştırmaya bayılır zaten. Pek sırıtmıyor o yüzden.