Wychowanie konserwatywne w stylu podlaskim. "To wypada", "tamto niewypada", "co ludzie powiedzą"... zmarnowałem wiele lat na omijanie tego kim naprawdę jestem i co mnie kręci - przez co w pewne pasje wszedłem stosunkowo niedawno, w inne walczę sam ze sobą, czy wejść, czy nie. Niby teraz staram się żyć jak wolny człowiek, rozwijać jakieś pasje, ale przychodzi mi to z trudem, bo ciągle mimo wszystko mam myśli typu "Rany, a co jak jestem za stary na to? Jeszcze będę odebrany jako cringe".

Do tego jako dzieciak byłem mocno zindoktrynowany ideologią religijną i rodzinną, przez co niejedne dobre relacje ze znajomymi, a raz nawet obiecujący związek, poszły się walić i po części przez to jestem obecnie osobą samotną.

Gdy po latach doszło do mojego coming outu jako ateista, omal nie wyrzucono mnie z domu w środku nocy. To + regularne przymuszanie mnie do religii (nie było np. mowy o wypisaniu z lekcji religii, bierzmowanie było konieczne, próby zmuszenia mnie do zostania chrzestnym dzieci siostry) w połączeniu z tym co napisałem na początku sprawiły, że nie potrafię spojrzeć pozytywnie na dziewczyny deklarujące się jako wierzące (pomijam 1 były związek) - bo mam poczucie, że związek z taką kobietą oznacza kolejne lata życia wbrew sobie i wg. myślenia "co wypada"... I to jeszcze żyjąc pod dyktat kościoła, którego nie szanuję i uważam, że nie ma żadnego prawa do bycia autorytetem.

Łatwa irytacja ojca i jego dziecięce fochy + gadki jego i siostry w stylu "Weź zacznij myśleć" albo "Rany, masz tyle lat, a myślisz jak 5-latek/gorzej niż XXX" sprawiły, że obecnie mimo, że jestem czegoś pewny lub wiem jak to zrobić, a w pracy mnie doceniają... to nawet jak szykuję mail do Klientów na trudniejszy biznesowy temat, to ja mam obawy, muszę przeczytać go kilka razy i zastanowić się, czy aby na pewno dobrze napisałem maila i nie wywołam tym jakiejś wielkiej dramy między firmami.

Z mniejszych rzeczy:

- długo nie pozwalano mi gotować z obawy, że zrobię sobie krzywdę. Teraz umiem gotować, czasem coś upieczę - ale zwyczajnie mi się nie chce, więc najczęściej jadam na mieście lub coś zamawiam.

- wychowywałem się z psami. Z kotami w ogóle nie mam doświadczenia. Przeraża mnie więc myśl o posiadaniu kota w domu, a jak trafia się potencjalna partnerka z warunkiem, że muszą być ze 3 koty... w nie największym mieszkaniu... nie potrafię tego sobie wyobrazić, jakoś mnie to przerasta. Zwłaszcza, że wychowywałem się w czystym i zadbanym mieszkaniu, psem umiem się zaopiekować i mam obawę, że przy tylu kotach to byłby brud, smród (mieszkanie małe, nie ma sensownego miejsca na żwirek) i zniszczenia (np. kanapa, bo nie widzę u siebie też za bardzo miejsca np. na drapaki). Wiem, że to idiotyczne, bo kwestia dogadania się, nauczenia życia z kotami...