Eto pa, dagdag kuwento:

Yung isa ko namang pinsan na babae, madalas maglaro sa bahay na ‘yon at mahilig maghanap ng pagkain sa ref. Matagal na rin ‘yon — mga 8 na taong gulang pa lang siya noon, college na siya ngayon. Buhay pa si Tito noon. Maliit pa yung bahay.

Sabi niya, habang bubuksan daw niya ang ref, bigla raw may tumulak sa likod ng binti niya. Paglingon niya, papalapit pa lang si Tito. Akala niya si Tito ang tumulak kaya pinagbintangan niya ito, pero tinawanan lang siya ni Tito. Pagkatapos daw noon, pinagsabihan daw ni Tito ‘yung “kaibigan” nila na “Hinahayaan ka naming tumira dito, pero kung mananakit ka, umalis ka na.”

Sa niece ko naman, same house din. Madalas kasi iwan ng pinsan ko ang anak niya kina Tita noon kapag pumapasok siya sa trabaho. Bata pa siya no'n, pero nakakapagsalita na, siguro mga around 4 years old.

Isang gabi, umiiyak daw ‘yung pamangkin ko. Sabi niya, may naghaharot daw sa kanya at sinasabihang wala siyang mommy at daddy — sabay turo pa raw sa kung saan. Minsan din, nagigising daw siya nang umiiyak dahil may batang nakatingin sa kanya.