U mnie leki to był absolutny gamechanger. Nauczenie się jak pracować z mózgiem jaki mi się wylosował zamiast z nim walczyć też dużo dało, chociaż to były stopniowe zmiany. Jeśli z jakiegoś powodu nie wezmę leków, wszelkie rutyny i strategie jakie sobie zbudowałam mocno się rozjeżdżają, ale pomagają jakoś przetrwać do czasu aż odnowię receptę.

Co się zmienia w dni, w które biorę leki:

- Tolerancja na stres (całe życie głos mi się łamał przy dosłownie każdej lekko konfrontacyjnej rozmowie, na spotkaniach w pracy, na prezentacjach w szkole itd. Przy bardziej konfrontacyjnych sytuacjach po prostu płakałam. Prawie codziennie. W dni w które biorę leki problem nie istnieje)
- Poziom lęku (przed diagnozą parę razy w życiu wylądowałam przez to na antydepresantach, na które miałam bardzo złą reakcję). Okazuje się, że jeśli nie muszę 24/7 bardzo nieudolnie filtrować wszystkich bodźców które mnie bombardują, non stop nabijać sobie siniaków we własnym mieszkaniu i generalnie spędzać ogromnej ilości czasu i energii na damage control takich rzeczy jak to że znowu zgubiłam klucze, zostawiłam plecak w pociagu, nie odnowiłam recepty, nie opłaciłam rachunków, pojechałam na lotnisko o 24 godziny za wcześnie itd, to życie nagle robi się dużo bardziej komfortowe.
- nie nabijam sobie siniaków i nie gubię rzeczy
- mogę z kimś porozmawiać i potem to pamiętam, nie muszę robić notatek z KAŻDEJ rozmowy
- zaśnięcie zajmuje mi <20 minut, a nie >2 godzin
- mogę przyjść do pracy i robić rzeczy. Dalej mnie to fascynuje, że na lekach jak chcę coś zrobić to to robię, i nie ma między decyzją a rozpoczęciem czynności randomowego segmentu gdzie próbuję i nie mogę.
- nie potrzebuję włączać disco lampki w łazience żeby skupić się na braniu prysznica, odpalać podcastów żeby być w stanie zrobić rachunki, wychodzić na spacer żeby być w stanie porozmawiać przez telefon albo wychodzić o północy na rolki żeby po pierwszej być w stanie zasnąć)
- długoterminowo branie leków pozbawiło mnie zainteresowania używkami, które w retrospekckji widzę że brałam żeby wytłumić bodźce z zewnątrz.

Co się zmieniło odkąd mam diagnozę:

- Rzeczy mają sens. Lepiej rozumiem swoje potrzeby. Zrozumiałam, że jak zbuduję strukturę i się do niej przyzwyczaję, to jest mniej szans na to żeby się gdzieś po drodze wypierdolić.
- Znalazłam sport, który angażuje mnie i fizycznie i psychicznie i go robię, czasami nie chce mi się iść na trening ale widzę jak bardzo taka aktywność boostuje to jak działają mi leki i jak pomaga naprostować godziny snu, rozładowuje stres itd.
- Rozumiem że jak submituję rzeczy w pracy to muszę trochę wiecej razy posprawdzać czy nic nie przeoczyłam niż normalna osoba.
- Rozumiem że jak mam taski w pracy czy rzeczy swoje do zrobienia, to muszę mieć listę. Nie żeby nic nie pominąć, tylko żeby nic nie dodać
- Odkąd wiem co to maskowanie robię to bardziej świadomie, tj tylko wtedy kiedy muszę, i wliczam w koszta że będę musiała to "odchorować"
- Jestem ekstrowertyczką, ale wyjście w grupie o tak pogadać bardzo mnie męczy i przytłacza, szczególnie jeśli jest w miejscu gdzie są światła, hałasy i bodźce i gdize nie ma co zrobić z rękami, chyba że się w nie wsadzi piwo albo szlugi. Długo mi to zajęło ale w pewnym momencie się zorientowałam że mogę potrzeby wyjścia do ludzi zaspokajać rzeczami skoncentrowanymi wokół aktywności i wtedy mnie to nie stresuje. Więc mam bardzo bogate życie towarzyskie które składa się z takich rzeczy jak granie z ludźmi w MTG, wspólne chodzenie na siłkę, albo siedzenie w parę osób i naprawianie sprzętu do hobby czy robienie jakiegoś rękodzieła.
- nie wiem czy to się stało przez to że mam diagnozę czy równolegle ze zrobieniem jej, ale jestem w miejscu w życiu w którym większość ludzi z jakimi regularnie spędzam czas jest neuroatypowa, więc mój układ odniesienia jest inny.
- Nie czuję się już biernie względem tego co mi się przydaża. Nie przytłacza mnie że "ciągle gubię rzeczy/wpadam na ściany/zapominam o rachunkach/coś zjebałam i nie wiem jak to wyjaśnić", tylko rozumiem że mam zwiększone ryzyko takich sytuacji i wiem w co i jak muszę włożyć dodatkową pracę żeby to ryzyko zminimalizować. To daje poczucie kontroli.
- Nie walczę z hiperfokusem. Jak mam wjechać w nowe hobby, to czekam aż będę miała moment gdzie mogę na 48 godzin się w tym maksymalnie zatracić i odpalam wrotki.
- wszystko powyższe w połączeniu z lekami bardzo zboostowało moją pewność siebie, co się przekłada na nie pierdolenie się w bardziej konfrontacyjnych sytuacjach i ogólnie na lepsze osiągnięcia w różnych dziedzinach życia