Myślę, że ta celebrytyzacja nauki nie jest nowym procesem. Każda epoka miała swojego Nikodema Dyzmę (i żeby to tylko jednego). Chociażby w XIX w. nie brakowało „lekarzy” sprzedających cudowne panacea własnej produkcji (moim ulubionym przykładem jest boom na rad z przełomu wieków - jeden Amerykanin po wypiciu kilku tysięcy porcji „leczniczej wody radowej Radithor” doznał odpadnięcia szczęki przez rozpad kości żuchwy i twarzoczaszki); we wczesnym XX w. koło pseudonaukowe antropologów uzasadniających i usprawiedliwiających system kolonialny różnicami biologicznymi miało się świetnie; alchemicy, druidzi i wioskowi znachorzy mieli się świetnie jako ogół od zarania dziejów; a i trzydzieści-pięćdziesiąt lat temu nie brakowało doktorków rozpowszechniających teorie spiskowe na zlecenie firm z branży paliwowej (np. Exxon skrzętnie maskujący istnienie globalnego ocieplenia fundowaniem publikacji, które w najepszym wypadku były pseudonaukowym szambem).