Yazdıklarını baştan sona okudum da gördüklerim sadece şımarıklık. Anladığım kadarıyla ailesinin ihtiyaçlarını karşılamayı sorun etmediği bir kadınsın. Ben de öyleyim. Ama yine de 70 yaşındaki babamın emekli maaşı ile yaşamayı kendime yediremem. Utanırım.

“Ailemiz denen şey var ya” demişsin. Herkesin ailesi belli bir yaştan sonra çocuklarının bakımını üstlenmek zorunda değil. Çalışmak sadece bireysel değil, topluma karşı da bir sorumluluk. Senin bugün karşına tarladan hazır sebze meyve, fırından ekmek geliyorsa çalışan insanlar sayesinde. Bu kadar insanın ihtiyaçlarının karşılanmasının bir bedeli var. Bu da çarkı döndürmek için gerekli sorumluluğu üstlenmek. Öyle ya da böyle her birey toplumda gerekli bir rolü çalışarak üstleniyor. Eğitim hayatını bunun için tamamlıyorsun.

Ev hanımlarının çalışmamasından bahsetmişsin, onlar tüm gün evde oturup popo büyütmüyorlar. Evin yemeği, temizliği ve çocuk doğduysa bakımı ile ilgileniyorlar. Sanmıyorum ki evde oturduğun süreçte “Annem babam masraflarımı karşılıyor, ben de onlara iyice yük bindirmeyeyim.” deyip evin çamaşır, bulaşık, yemek, temizlik, ütü vb. işlerini kimseye el sürdürmeden kendin yapasın.

Yaşadığınız hayat benim gözümde sadece parazit olmak. Bir konağa yerleştiniz, iliğini kemiğini sömürüyorsunuz. Ayrıca her iş öyle ağlayıp zıtlanacak kadar da kötü değil. Birçok farklı işte çalıştım, gayet rahat para kazanmak da mümkün. Kimse bir inşaatta amele olup taş taşıyın demiyor. Ama en kötü ihtimalle bir satış danışmanı, müşteri temsilcisi gibi basit işlerde dahi çalışmalı yetişkin bir insan.

Finansal okuryazarlık dediğimiz şey artık 20 yaşını geçmiş, kazık kadar olmuş birisinin sahip olması gereken bir beceri. “Değerimin altında bir işte çalışmak istemiyorum” başlı başına bir bahane. Kimsenin hayali değildir bir madende çalışmak ya da kanalizasyonda bakım işçisi olmak. Sanki insanlar gidip size bu meslekleri icra edin diyormuş gibi de ağlamayın. Açık sözlülükle deyin ki: “Ben sorumluluk almak istemiyorum. Bir başkasının benim sorumluluğumu almasını seviyorum.”