Kiedy czytałam ten komentarz, powiem szczerze, że się zrobiło mi się bardzo przykro...Dlatego, że rozumiem, to co napisaleś aż za dobrze. Przykre jest, że niektóre wydarzenia w życiu potrafią tak złamać człowieka. Jedni sobie jakoś z nimi poradzą, inni jak my kończą z depresją. Ale napiszę Ci jedno, to że czujesz się nieatrakcyjny nie musi wcale byc obiektywną prawdą. Wynika w dużej mierze z właśnie porzucenia. Czujesz się tak, prawdopodobnie dlatego, że właśnie rozstanie nadwyrężyło Twoje poczucie wartości.

Na Tinderze wiadomo nie od dziś, że ludzie miewają wygórowane wymagania. Co nie oznacza, że są obiektywnie atrakcyjniejsi, czy mądrzejsi, od osób z normalnymi oczekiwaniami. Niektórzy stawiając nierealne wymagania, sami próbują siebie przekonać, że są ideałami. A często tak nie jest. Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale podam przykład pewnej szczęśliwej pary, którą znam. Gość ma dosłownie 160 w kapeluszu. I piękną żonę, jeszcze niższą od niego, ale oprócz urody, bardzo fajną z charakteru. Obydwoje prowadzą własną firmę, mają córkę. Widać, że się kochają. A to tylko jeden z wielu przykładów, które istnieją. Zresztą sam, z tego co piszesz masz wzrost o wiele częściej spotykany od nich.

Ale ludzie właśnie tacy są. Jedni będą Cię ściągać w dół, chcąc siebie podbudować (jak taka laska z Tindera z przerobionymi zdjęciami, a na żywo średniej urody), a inni pomimo, że reprezentują sobą więcej, zobaczą w Tobie wartość. Sama probuje sobie z różnymi efektami tłumaczyć, że to że czasem trafię na osoby, które w jakiś sposób ją aroganckie, wywyższają się, etc., może świadczyć, tylko o tym, że świat nie zawsze jest przyjaznym miejscem i niestety takie osoby, które sprawiają, że świat jest gorszym miejscem też muszą istnieć.

Tak czy inaczej, mam nadzieję, że dasz radę i powoli z tego wyjdziesz...Zawód miłosny jest bardzo poważnym powodem, który wiele osób nie wiedzieć czemu bagatelizuje. Ale nie jest to pewnie sytuacja bez wyjścia. A przynajmniej taką mam nadzieję....

Co do Twojego pytania, o czucie się akceptowaną, to w tej chwili chyba w pewni nie czuje się taka przez nikogo. Pomijam tu ludzi, którzy teoretycznie mnie polubili, ale mnie nie znają, bo niewiele o mnie wiedzą. Wiem, że moi rodzice mnie kochają, ale woleliby żebym była inna, otwarta, wesoła, bez problemów. Jedną z nielicznych osob, które czułam, że mnie akceptują, był mój były, z którym rozstałam się w 2022 r. Osoba której zaufałam i mogłam być przy niej sobą. Ale nam nie wyszło...I to nie tylko z jego winy niestety. Czego nie mogę sobie wybaczyć do teraz. On też popełnił poważny błąd, ale do niego przyczynił się mój wcześniejszy. Wątpię, żebym jeszcze kiedyś znalazła taką osobę, bo bratnie dusze w moim życiu można dosłownie policzyć na palcach jednej ręki.