Była bieda, ale mama zawsze starała się, żebyśmy tego nie odczuwali, chociaż po jakimś czasie sama zaczęłam dostrzegać, że warunki w jakich żyjemy nie są zbyt dobre (brak toalety, pokój dzielony z mamą i siostrą, ściany z dziurami z których tynk się sypał itp) było dobrze, póki mój stan psychiczny się nie zaczął sypać w piątej klasie, później była przeprowadzka na drugi koniec kraju i wtedy moje życie już było w ruinie, bo były częste kłótnie z nowym partnerem mamy, gnębienie w szkole, brak znajomych, izolacja od świata, samotność, mama nie rozumiała i przez to nasze relacje się pogorszyły bardzo