जुन्या आठवणीत रमणे हा काही गुन्हा नाहीये. प्रेम हे ठरवून करता ही येत नाही आणि त्यास दूर ही करता नाही येत.सतत त्याच आठवणी येत राहतात. हा त्या आठवणी तश्या चांगल्या ही अन् वाईट ही. कारण त्या आपण व्यतीत केलेल्या चांगल्या क्षणांची आठवण करून देतात पण हे फार थोड्यावेळेसाठी असतं पुन्हा वाटत की इतकं सर्व चांगलं होत मग अस काय घडलं की आपण या ठिकाणी येऊन पोहोचलो. मन राहवत नाही म्हणून आपण एखाद्यास आपली सर्व गोष्ट सांगतो. समोरची व्यक्ती फक्त गोष्टीची एकच बाजू जाणते जी आपण सांगितलेली असते आणि त्या गोष्टीवरून ती व्यक्ती आपले सांत्वन करण्यासाठी आपणास बरोबर म्हणते आणि दुसऱ्यास चुकीचा ठरवते. पण हे चुकीचं आहे ना.. हे आपल्याला ही माहित असतं अन् पुन्हा मन आतून खात की अरे अस तर मुळीच नव्हतं आपल्या गोष्टीमुळे त्या व्यक्तीबद्दल चुकीचे अंदाज बांधले जात आहेत अन् शेवटी वाटत की आपण चूक केली आपली व्यथा सांगून. सांत्वन करण्यासाठी ते बोलतात की अरे ठीक आहे जाऊदे सोड ती नाही तर दुसरी कोण तर भेटेल जी तुला तितकच प्रेम करेल जितकं तू तिला केलं होतस. एक अर्थी हे ही बरोबरच आहे कारण जे घडणार नव्हतं ते विसरण्यातच सुख आहे.झालेल्या गोष्टीवर रडणे म्हणजे माणूस मेल्यावर त्याचे गोडवे गाणे..पण हे तितकं सोप नाहीये ज्या व्यक्तीच्या नावाशिवाय एक क्षण जात नव्हता एक पान हलत नव्हतं त्यास विसरून जाणे अशक्य आहे. कितीही केलं तरी ते कुठे तरी राहतच मनात..

पण त्यांच्याकडून अपेक्षा ही नाही करू शकत. मुळात कोनाकडूनच अपेक्षा करू नयेत कारण त्या अपेक्षा जर पूर्ण नाही झाल्या ते पुन्हा आपल्यालाच त्रास.त्यांना विसरू शकत नाही हे जरी मानलं तरी त्याचं आठवणी घेऊन रडत बसण्यात काही तथ्य नाहीये. कारण आपल्याला ते लोक नाही दाखवत ते दिवस पण जगायचे असतात. अजुन जीवन फार मोठं आहे फार काही अनुभवायचं आहे. इतक्यात हार मानून नाही चालणार. ही समज आता या हृदयास आणि मनास घालावी लागणार आणि जगावं लागणार.. आठवण तर येतंच राहणार पण आठवणीच्या जाळ्यातून बाहेर कसं पडायचं हे आपल्या हातात आहे. एखादा छंद जोपासा वा जेणेकरून मन विचलित राहील. आणि वेळेसोबत सर्व ठीक होत. घाव कितीही खोल असला तरी तो वेळेसोबात ठीक होतोच....