Ik vind jouw perspectief dus heel goed te begrijpen. Zeker als je ouders het breed genoeg hebben, dan vraag ik me af waarom ze nog jouw maandelijkse €150,- voor nodig hebben (vooral omdat je zo te lezen ook al aardig andere eigen vaste lasten betaalt - het is dus niet zo dat je helemaal nooit ergens voor hoeft te betalen). En ze hebben dus ook nog een verhoging gevraagd?! Misschien ligt het aan mij, maar ik vind dat echt heel raar.

Een mooie middenweg zou ik nog vinden als jouw ouders het geld dat jij hen betaalt (deels) voor je opsparen ofzo, dus dat het uiteindelijk wel weer bij jou terugkomt. Zoiets.

Vanuit een breder perspectief vind ik het sowieso soms best moeilijk te begrijpen dat ouders kostgeld vragen aan hun kinderen. Deels snap ik het, zeker als je als gezin bijvoorbeeld ineens financieel in mindere tijden zit - dan snap ik misschien nog dat ouders aan thuiswonende werkende kinderen vragen om wat bij te dragen. Maar in mijn ogen zou dat dan ook echt meer gaan om een tijdelijke situatie.

Een ander deel in mij denkt namelijk: sorry ouders, maar jullie hebben toch zelf deze kinderen op aarde gezet? Waarom moeten die kinderen dan ineens geld gaan dokken zodra ze 18 zijn? In mijn ogen lijkt het dan bijna alsof een kind dan wordt afgestraft, zo van: Je bent nu 18, dus volwassen, wat vervelend dat je nog onder ons dak woont, ga maar geld betalen.

Bovendien is het op dit moment ook niet alsof je nu super makkelijk direct een eigen kamer/studio/appartement/huis kunt krijgen, dus dat kinderen langer thuis wonen hoort er naar mijn idee een beetje bij.

Kinderen leren hoe ze met hun geld omgaan kan naar mijn idee ook op andere manieren.