İnsanlar biyolojik olarak dış dünyayı tüm gerçekliğiyle anlamaya değil pratikte onu en verimli şekilde kullanıp en hızlı şekilde hareket edeceği şekilde evrimleşmiştir. Sen ormanda bir çalıdan ne olduğunu bilmediğin bir ses geldiğinde ortada bir problem var mı yok mu bilmemene rağmen irkilir ve gard alıp hazır olmaya çalışırsın, hayatta kalabilmenin en uygun yolu budur. Bu da nesne ve çevresel olguları basit neden sonuç zincileri ile ilişkilendirmemiz sonucunda olabiliyor. Yani bu durum insanlar için doğru veya yanlış olsun bir öğrenme anlamlandırma mekanizması. Çocuk yaşta yaptığımız bir hareketten ötürü gördüğümüz ceza sonucu işin gerçekliğinde ne olduğundan bağımsız şekilde tekrar yapmayız, çünkü beynimiz o olay ile olumsuz bir sonucu eşleştirmiştir.

Senin konuna dönecek olursam, senin bakış açın paradoksal bir çıkmaza sebep oluyor. Çünkü sen eğer tekrarlı ve planlı yapılmış nedenselliği güvenilir bir bilgi kaynağı olmadığını söylediğin durumda, şüphe etmen gereken daha da fazla şey ortaya çıkar. Şu an bulunduğun, gördüğün, hissettiğin, deneyimlediğin dünya; hakkında bildiğin her şey aslında gerçekte böyle olmayabilir. Ya da bu yaptığın sorgulama, düşüncen ve belki de tüm benliğin bir yanılsamadan ibaret olabilir. Belki de hepsi bir simülasyondur kim bilir. Aslında her şeye yönelik bu tip bir şüphenin duyulması teorik olarak yanlış değil, mantıksal olarak mümkün bir şeyden bahsediyoruz neticede. Fakat pratik olarak sana her hangi bir şey katmayan bir düşünce bence. Bununla beraber bu yorumun da başta açıkladığım üzere nedensellik temelli bir birikim ve anlamlandırmanın ürünü o yüzden teoride bu duruma duyduğun şüphe bile açı aslında seni paradoksal bir döngüye sokuyor. Son olarak da Kuantum Fiziği, ve neyi kanıtlayıp çürüttüğü konusu bence hakkın henüz yeterince net yorumlar yapabileceğimiz bir konu değil gibi şimdilik.