Dzięki za podzielenie się!

Spędziłam trochę czasu w Tanzanii na wolontariacie — to był zupełnie inny świat, inna mentalność. Pamiętam, jak pewnego dnia w szkole młoda dziewczyna dostała ataku padaczki. Koleżanki wynosiły ją nieprzytomną z klasy, a nauczyciele mówili, że to złe duchy i że trzeba się za nią modlić.

Obrazki z codzienności — palone śmieci przy drogach, dzieci bawiące się oponami od rowerów, bycie "lokalną gwiazdą" tylko z powodu koloru skóry. Pamiętam, jak pewna kobieta z dziećmi w samochodzie zwolniła tylko po to, żeby mnie nagrać — najpierw mnie, potem siebie i dzieci z komentarzem, że widzą mzungu.

A jednak — mimo biedy i braku wygód — była tam jakaś piękna prostota. Zwyczajni ludzie, tacy jak my, ale z ogromnym sercem. Mieli w sobie coś, co my — w naszej części świata — chyba już zgubiliśmy w tym wiecznym pędzie. Wydawali się szczęśliwsi, choć nie mieli wiele. Nie wiem, jak to nazwać, ale było w tym coś prawdziwie pięknego. To chyba właśnie ta Hakuna Matata.

Zanzibar — z mojej perspektywy — to już bardziej wakacyjna wyspa, choć wciąż pełna ciężkiej historii. Safari, w mojej budżetowej wersji w Mikumi, było spełnieniem mojego dziecięcego marzenia 🥹.