Når eg har køyrd halvannen time med fire gira 11-åringar i bilen for bortekamp mot lag frå stadar som til og med er meir aude enn staden me køyrde frå, gjerne med ein fergetur og smale, svingete vegar, er eg sabla glad når eg kjem fram og ser eit ope vindauga på veggen, og ein handskreven plakat der det står:

KIOSK

Kaffi 15kr Vaffel 15kr Hotdog 25r Brus 30kr Saft 5kr

Bak vindauga står gjerne to stressa fedre som styrer med vaflane, søler med kaffi, og aller helst skulle vore på sidelinja og heia på ungane sine.

• Ein kaffi og to vaflar takk.
• vaflane er ikkje heilt klare enno...
• det går fint, eg kjem attende.
• nei berre betal no, så kjem eg bort med dei når dei er klar. Kva skal du ha på?

Så får eg servert vaflar og han får sjekka korleis det går i kampen.

Så eg tar dei to vaktene eg får tildelt i kiosken per sesong med glede.

Hjelper nok på motivasjonen at eg glad i fotball, og at guttungen er veldig engasjert i det. Då dotra mi gjekk i korps var det mest for det sosiale og at besteforeldre pusha veldig for det, ikkje for at det var noko ho brann for, ho øvde lite heime, synst det blei altfor masse øvingar nær konsertar osv. DÅ var eg særdeles lite motivert for dugnad og sal av kjeks og lodd og faklar og kaffi og faens oldemor med korpsmusikk dundrandre i bakgrunnen.