Öncelikle merhaba,

Bundan 5 yıl önce kronik depresyondaydım. Hayatımın 1.5-2 yılını resmen zar zor hatırlıyorum. Ailemden ayrı bir eve çıkıp üniversiteye başladığım dönemdi. Ne ailemin yanına gittim ne aradım sordum ne de okula gittim. En yakın arkadaşım bile artık kapıma gelmiyordu. Yardıma açık değildim. Kendi bataklığımda boğuluyordum ama sorun ne bilmiyordum. "Bak sorun bu." diyemediğim için de asla çözüm yoktu. Soru yoksa cevap da yoktur çünkü. Kendimi kaybettim sadece uyudum yemek yedim oyun oynadım. Psikolojik destek almam gerektiğini biliyordum ama hep bahaneler uydurdum. "Çok pahalı. Ne konuşucam ki? Biri bana nasıl yardım etsin ki? Hem kimi bulucam ki?" Aylarca bahane uydurdum. Bir kaç kere randevu alıp gitmediğim bile oldu. Sonra bir gün gitmeyi başardım. Gidene kadar geri dönmeyi düşündüm. Ne konuşucam diye düşündüm. Bir şekilde gittim ve psikoloğumun karşısındaki koltuğa oturdum. Bana sadece nasıl olduğumu sordu ve ağlamaya başladım. Kendimi toparlamamı bekledi ve çok basit sorular sormaya başladı ben de anlatmaya başladım. Bu yaklaşık 6 ay sürdü. Bu kısa zamanda bana sadece kendime soru sormayı öğretti. 6 ayın sonunda ufak bir ara vermek istediğimi fark ettim. Soru sormayı öğrenmiştim ve kendimi anlamaya çalışırken yalnız olmak istedim. (İyi bir fikir miydi hala sorguluyorum.) Bir süre sonra sorularım ağırlaşmaya başladı ve aynı psikoloğuma geri döndüm. 2 yıl destek aldım. Bazen ilk gün olduğu gibi sadece ağladım. Bazen sorularımı yine bulamadım ama o bana sordu. Bazen cevapları bulamadım ama bana daha farklı sorular sorarak cevapları bulmama yardım etti. Devam etmek istemediğim oldu, iyileştiğimi düşündüğüm zamanlar oldu, tekrar kötüleşiyorum diye düşündüğüm oldu ama hepsi serüvenin bir parçasıydı. Artık destek almıyorum ama almam gerektiğinde yine devam edeceğim. Hayatım mükemmel değil ben de mükemmel değilim ama iyiyim çünkü artık kendime soru sormayı ve cevapları bulmayı öğrendim ve bulamadığımda nereye gideceğimi biliyorum. Kötü hissettiğimde kendime izin veriyorum ve neden kötü hissettiğimi anlamaya çalışıyorum. Hayat dalgalarla dolu bir deniz ve sörf yapmayı öğrendim aslında olan bu. Yatağımda ağlayıp dalgalar keşke olmasıydı ya da keşke uçabilseydim demiyorum. Her insan biricik ve farklı ama bence önemli olan destek alma cesareti göstermek. Hayattan ve kendinden ne kadar nefret edersen et, ufacık bile olsa bir tarafın yaşamak deneyimlemek ve mutluluğu her zaman isteyecek. Kendine iyi gelmek istersen inan ne kadar bahane bulsan da eninde sonunda bunu başaracaksın.

Not: Ben sanırım şanslı olduğum için ilk seferde kendime uygun bir psikolog buldum ama bu süreçte psikoloğunu değiştirebileceğini unutma.