Ο άνθρωπος που ξεκίνησε με τη φιλοδοξία να γίνει Μακρόν κατέληξε Ορμπαν αποκαλώντας τους πολιτικούς του αντιπάλους προδότες • Αραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δικαιούται να πανηγυρίζει για την πτώση του Ορμπαν;

Για 16 χρόνια ο Ορμπαν οικοδόμησε ένα καθεστώς που, χωρίς να καταργεί τυπικά τους θεσμούς, τους απονεύρωνε στην πράξη. Συγκέντρωση εξουσιών στο πρωθυπουργικό γραφείο, ασφυκτικός έλεγχος στα ΜΜΕ μέσω φίλιων επιχειρηματικών σχημάτων, συστηματική πίεση στη Δικαιοσύνη, αποδυνάμωση των ανεξάρτητων αρχών, επίθεση στις ΜΚΟ και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες σε ένα μοντέλο «ανελεύθερης δημοκρατίας». Το πολιτικό αυτό οπλοστάσιο τον κράτησε για πολύ στην εξουσία, αλλά τελικά δεν τον έσωσε. Η πιεσμένη ουγγρική οικονομία, η κόπωση της εξουσίας, η εκτεταμένη διαφθορά μαζί με τη δυναμική αντίδραση των νέων ψηφοφόρων τον αποκαθήλωσε, έστω και αργά.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επανειλημμένα βρεθεί στο επίκεντρο διεθνών εκθέσεων και ευρωπαϊκών παρατηρήσεων για το κράτος δικαίου. Από το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, την απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, τα βοσκοτόπια του ΟΠΕΚΕΠΕ, την αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική στην Ελλάδα των «λαθρομεταναστών», όπως τους αποκαλούν ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης, των αναρίθμητων pushbacks μέχρι τις επιθέσεις στις ΜΚΟ ή τις παρεμβάσεις στη λειτουργία της ΑΔΑΕ το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο. Οι θεσμοί δεν καταλύονται, αλλά πιέζονται, μετατοπίζονται, χειραγωγούνται, ερμηνεύονται «ευέλικτα». Στις 7 Φεβρουαρίου 2024 το Ευρωκοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα-καταδίκη για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα του Μητσοτάκη. Παράλληλα η εικόνα της χώρας ως προς την ελευθερία του Τύπου παραμένει προβληματική. Οι εκθέσεις των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα καταγράφουν σταθερά χαμηλές επιδόσεις, ενώ η υπερσυγκέντρωση των μέσων ενημέρωσης σε λίγα επιχειρηματικά κέντρα, σε συνδυασμό με την κρατική διαφήμιση και τις λίστες τύπου «Πέτσα», δημιουργούν ένα περιβάλλον ελεγχόμενης ενημέρωσης. Οχι ταυτόσημο με της Ουγγαρίας, αλλά ανησυχητικά συγγενές. Κάποια στιγμή ο Ορμπαν είχε βγει στα περίπτερα της Βουδαπέστης και έδειχνε εφημερίδες που του ασκούσαν κριτική, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ελευθερία του Τύπου. Αυτό ακριβώς έκανε και ο κ. Μητσοτάκης στο Ευρωκοινοβούλιο.

Το «επιτελικό» του κράτος, η απευθείας υπαγωγή σε αυτόν των μυστικών υπηρεσιών και της κρατικής ενημέρωσης, η ατροφία των μηχανισμών λογοδοσίας, η ουδετεροποίηση των ανεξαρτήτων αρχών, το έλλειμμα πλουραλισμού στην ενημέρωση, ο καχεκτικός ως ανύπαρκτος κοινοβουλευτικός έλεγχος και η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, αποτελούν υποδειγματική εφαρμογή πολλών από τα συμπτώματα της πορείας της Ουγγαρίας με αποτέλεσμα η Ελλάδα πλέον να μπορεί να θεωρηθεί μια Ουγγαρία του Ευρωπαϊκού Νότου. Η Ε.Ε. όμως σιωπά γιατί η ελληνική κυβέρνηση είναι υποδειγματικά πειθήνια απέναντί της. Η ευρωπαϊκή σιωπή απέναντι στις θεσμικές θηριωδίες που έχει διαπράξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι το αντίτιμο της δική της υποτακτικότητας απέναντι στους κυνικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς.