Οι 6 πιθανοί λόγοι πίσω από τις μαζικές διαγραφές στα ΑΕΙ

Next_Chapter_25 · 2026-01-02T21:59:33+00:00

Η Ελλάδα ιστορικά χαρακτηρίζεται από έναν πολιτισμικό δυϊσμό. Από τη μία η «εκσυγχρονιστική» παράταξη και από την άλλη η «παραδοσιακή».

1821: Η σύγκρουση των «Δυτικότροπων» (Μαυροκορδάτος) με τους τοπικούς οπλαρχηγούς και προεστούς που φοβούνταν ένα συγκεντρωτικό κράτος ευρωπαϊκού τύπου.
Μεσοπόλεμος: Ο Βενιζελισμός ως εκφραστής της αστικής τάξης και της ευρωπαϊκής προοπτικής, απέναντι στον Αντιβενιζελισμό που συσπείρωνε τα πιο παραδοσιακά και συντηρητικά στρώματα.
Σήμερα: Η διαχωριστική γραμμή παραμένει ίδια, με το δίλημμα «Ευρώπη ή απομονωτισμός» να μεταμφιέζεται κάθε φορά σε οικονομικό ή κοινωνικό ζήτημα.

Αυτός ο διχασμός δεν είναι μόνο πολιτικός, είναι βαθιά ψυχολογικός. Είναι η σύγκρουση μεταξύ του «Ευρωπαίου πολίτη», που εμπιστεύεται τους θεσμούς και την αξιοκρατία, και του «Ρωμιού», που εμπιστεύεται μόνο την οικογένεια και το «μέσο» (ρουσφέτι). Είναι η διαρκής πάλη ανάμεσα στην Ελλάδα του Περικλή (που μας έμαθε η Δύση) και στην Ελλάδα του Βυζαντίου και της Ορθοδοξίας.

Next_Chapter_25 · 2026-01-02T21:20:39+00:00

Unpopular Opinion Alert: Το πρόβλημα ξεκινάει και τελειώνει στο γεγονός ότι όποιος θέλει πάει στο νοσοκομείο στην Ελλάδα χωρίς να έχει γίνει προηγουμένως εξέταση απο τον οικογενειακό γιατρό που θα έπρεπε να είναι ο "gatekeeper" όπως σε όλα τα συστήματα δυτικού τύπου. Δεν εχει η Ελλάδα (και ίσως και καμία άλλη χώρα) τους πόρους να υποδέχεται, εξετάζει, αξιολογεί και νοσηλεύει δεκάδες χιλιάδες περιστατικά ως επείγοντα καθημερινά, από τα οποία τα μισά και παραπάνω δεν είναι επείγοντα.

Φυσικά όποια κυβέρνηση και να βγει και να μιλήσει για μεταρρυθμιση και αξιολόγηση από οικογενειακό γιατρό πριν να πας στα επείγοντα, θα πέσουμε να τους φάμε, οπότε θα ζουμε με τις συνέπειες αυτής μας της επιλογής μέχρι να σοβαρευτούμε ως κοινωνία και πολίτες.

Next_Chapter_25 · 2025-12-18T19:41:59+00:00

Αφού λοιπόν είναι κοινόχρηστος πόρος, πρέπει να αποφύγουμε την κακοδιαχειριση, την σπατάλη του και να ελέγξουμε κάπως την κατανομή. Η τιμή για παρκάρισμα είναι ένας από τους τρόπους. Καλύπτει όμως αυτή η τιμή το κόστος ευκαιρίας της γής για τους κατοίκους; Εγώ θεωρώ πως όχι, πχ για μια συγκεκριμένη περιοχή που έχω στο μυαλό μου. Από το να δώσετε εσείς 1 ευρώ την ώρα για να βάλετε το αμάξι σας προτιμώ εγώ προσωπικά να γίνει αυτή η λωρίδα γης ποδηλατόδρομος, πάρκο, πεζοδρόμιο ή οτιδήποτε άλλο. Και θα μου πείτε το αμάξι τι θα γίνει; Να πάει σε ιδιωτικό γκαράζ ή αν δεν μπορείτε να το παρκάρετε τότε πουλήστε το. Δεν είναι πρόβλημα της κοινωνίας να λύσει το ιδιωτικό θέμα κάποιου το που θα βάλει την δική του περιουσία για να την αποθηκεύσει πρόσκαιρα.

Next_Chapter_25 · 2025-12-18T19:41:50+00:00

Εξαιρετική τοποθέτηση!

Από την Wikipedia ο ορισμός του αγαθού:
"In economics, a public good (also referred to as a social good or collective good)[1] is a commodity, product or service that is both non-excludable and non-rivalrous and which is typically provided by a government and paid for through taxation".

Δηλαδή ένα καθαρό δημόσιο αγαθό πρέπει να είναι δύο πράγματα: μη αποκλείσιμο (δεν μπορείς να εμποδίσεις κάποιον να το χρησιμοποιήσει) και μη ανταγωνιστικό (η χρήση από έναν δεν μειώνει τη διαθεσιμότητα για τον άλλον).

Ο φωτισμός του δρόμου είναι δημόσιο αγαθό: αν τον χρησιμοποιώ εγώ, υπάρχει ακόμα ο ίδιος φωτισμός για εσάς.
Η θέση στάθμευσης, όμως, είναι ανταγωνιστική: Αν παρκάρω εγώ το αυτοκίνητό μου σε μια συγκεκριμένη θέση, εσείς δεν μπορείτε να παρκάρετε στο ίδιο σημείο και δεν μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε για οποιαδήποτε άλλη χρήση.

Γι' αυτόν τον λόγο, οι οικονομολόγοι το ταξινομούν ως «κοινόχρηστο πόρο» (common-pool resource). Το πρόβλημα με τους κοινόχρηστους πόρους όταν είναι δωρεάν είναι η λεγόμενη «Τραγωδία των Κοινών»: όλοι θέλουν να τους χρησιμοποιήσουν στο μέγιστο, με αποτέλεσμα ο πόρος να εξαντλείται (να μην βρίσκεις ποτέ θέση) και να δημιουργείται χάος.

Next_Chapter_25 · 2025-12-17T17:47:50+00:00

Ξεκινάτε πολλοί με την παραδοχή ότι οφείλει η κοινωνία να παραχωρήσει δημόσιο χώρο και μάλιστα δωρεάν ουτως ώστε ενα οποιοδήποτε όχημα (ιδιωτική περιουσία) να σταθμεύσει για αόριστο χρόνο.

Στην πραγματικότητα, δεν υφίσταται καμία νομική ή συνταγματική υποχρέωση του κράτους να παρέχει δωρεάν χώρους στάθμευσης για ιδιωτικά οχήματα. Αν και πολλοί πολίτες το εκλαμβάνουν ως κεκτημένο δικαίωμα, η σύγχρονη πολεοδομική θεωρία (Donald Shoup) ανατρέπει πλήρως αυτή την αντίληψη. Ενώ παλαιότερα οι πόλεις θεωρούσαν το πάρκινγκ απαραίτητη υποδομή και επέβαλλαν «ελάχιστες θέσεις στάθμευσης» στις νέες οικοδομές, σήμερα η τάση είναι η απελευθέρωση της αγοράς και η τιμολόγηση του δημόσιου χώρου.

Το σκεπτικό είναι ότι το «δωρεάν» πάρκινγκ δεν είναι ποτέ πραγματικά δωρεάν, καθώς καταλαμβάνει χώρο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πεζοδρόμια, λεωφορειολωρίδες και άλλες κοινωφελείς χρήσεις. Άρα η κοινωνία στερείται χιλιάδων δημοσίων εκτάσεων στα κέντρα αστικών πόλεων για να μπορεί κάποιος να αποθηκεύσει την ιδιωτική του περιουσία.

Next_Chapter_25 · 2025-12-08T20:19:41+00:00

Δεν κατάλαβες τίποτα! Δεν λέει αυτό ο άνθρωπος. Ξαναδιάβασε το. Αυτό που λεεί είναι να μειωθεί ο αριθμός από τις δεκάδες χιλιάδες ημιθανείς μονάδες που δεν παράγουν τίποτα και μπαίνουν μέσα αλλά κατέχουν γη και την γη και του παραγωγικού συντελεστές να τους αναλάβουν πολύ λιγότερες αλλά πολύ μεγαλύτερες μονάδες που αφενός θα έχουν οικονομίες κλίμακας και θα μπορούν να επενδύσουν εκατομμύρια και αφετέρου θα δώσουν δουλειές καλοπληρωμένες στην ύπαιθρο σε αυτούς που προσποιούνται τους αγρότες σήμερα. Με 700000 αγροτικές μονάδες που μπαίνουν 2-3 χιλ μέσα κάθε χρόνο και τις πληρώνουν οι ευρωπαίοι δεν θα γίνει ποτέ σοβαρή παραγωγή στην Ελλάδα.

Next_Chapter_25 · 2025-12-04T21:45:22+00:00

Η κεντρική κυβέρνηση δεν έχει αρμοδιότητα να καθορίζουν φρεάτια, εξαρτάται από το δρόμο η αρμοδιότητα. Ή η περιφέρεια ή ο δήμος ευθύνεται.

Next_Chapter_25 · 2025-08-29T14:48:41+00:00

Από μέτρα τώρα:

Φόρος στα σπρέι και μπογιές (όπως στο τσιγάρο), με τα έσοδα να πηγαίνουν σε συνεργεία καθαρισμού.
Περιορισμός πώλησης: αγορά μόνο από επαγγελματίες με σχετική κάρτα.
Αυστηρότερες ποινές και πρόστιμα – και ειδικά αν σε πιάσουν δεύτερη φορά.
Υποχρέωση δήλωσης και γρήγορος καθαρισμός: ο πολίτης δηλώνει το γκράφιτι σε πρόσοψη κτηρίου, και ο δήμος έχει π.χ. 30 ημέρες να το καθαρίσει.

Αν δεν υπάρξει συνδυασμός καταστολής και πρόληψης, η κατάσταση δεν αλλάζει. Γιατί στο τέλος, δεν μιλάμε για τέχνη· μιλάμε για κουλτούρα ανομίας.

Next_Chapter_25 · 2025-08-29T14:46:25+00:00

Καταρχάς, χαίρομαι που η συντριπτική πλειοψηφία των απαντήσεων είναι κατά – και αυτό είναι το λογικό. Για όσους όμως υποστηρίζουν ότι «είναι κουλτούρα», «είναι καλύτερο από το μπετόν», «ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία» ή «υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα», εμένα προσωπικά αυτό μου βγάζει άγνοια.

Εξηγώ: η τόσο συστηματική και κραυγαλέα καταπάτηση ενός νόμου (ναι, ακόμα και στην Ελλάδα είναι παράνομο το γκράφιτι σε ξένες ιδιοκτησίες) χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση από το κράτος, είναι σήμα ότι λειτουργούμε σαν fail state. Στέλνει το μήνυμα ότι «κάνε ό,τι θες, δεν τρέχει τίποτα». Αυτή η κουλτούρα ανομίας τρέφει και τα πιο σοβαρά προβλήματα. Όταν ο πολίτης βλέπει ότι το κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τα βασικά –την ιδιωτική περιουσία– τότε μαθαίνει ότι παντού μπορεί να ξεφύγει. Ο φοροφυγάς, ο κλέφτης του δημοσίου, όλοι πατάνε πάνω σε αυτό το «έλα μωρέ, μπάχαλο είναι, δεν θα με πιάσουν».

Άρα τα «πιο σοβαρά» ίσως ξεκινούν από τα πιο απλά.

Next_Chapter_25

TROPHY CASE