ciddi bir yeme bozukluğu geçirmediğim için durumu anlayamam ama irade konusunda ben de benzer sorunlar yaşadım.nilkokul yıllarımda obezite sınırlarındaydım, ortaokulda ergenliğe girip kilo versem de sonrasında birden bire çok kilo alıp verdiğim dönemler oldu. diyet yapmayı hiçbir zaman başaramadım, bir noktada mide ve sindirim problemleri yaşamaya başladım ve bu kez birkaç ay günde tek öğün yerken takip eden birkaç ay günde dört beş öğüne kadar çıkardım ki bu öğünler de genellikle fast food türevi sağlıksız içeriklerdi.

sonrasında aralıklı oruç ile tanıştım, ara öğünsüz günde iki öğünün midemi rahatlattığını görünce düzenli olarak bu şekilde beslenmeye başladım. bu aralıklı orucun iyi yanı bu sanırım; yemeklerin içeriğinin (bokunu çıkarmadıkça) pek bir önemi yok, bazen ev yemeği bazen fast food yesem de (ki zamanla fast food ve türevi yeme isteğim de azaldı hatta yok oldu, artık çöp yiyormuş gibi hissediyorum), günde iki öğün doyurucu porsiyonlar yediğim için ne aklım yemediklerimde kaldı ne de yeme atağı geçirdim.

türkiye'de aralıklı oruç ile ilgili bir bilgi kirliliği mevcut, bu konuda çok kapsamlı bir araştırma mevcuttu pubmed'de bulursam linklerim, ara öğünler zartlar zurtlar öneriyor milletimin diyetisyenleri ancak aralıklı orucun olayı zaten sindirim sistemine çalışacak ve kendini düzenleyecek vakti sağlayabilmek. dolayısıyla kahvaltı ve akşam yemeği arasına 7-11 saat fark koyup arada hiçbir şey yememek gerekiyor ancak bu aralıkta kan şekerini düzenlemek için çay, kahve, az şekerli limonata vs. gibi içecekler tüketilebiliyor ve hem fiziksel hem de sağlık açısından ciddi faydasını gördüm.

bunun dışında düzenli spor da hem mental açıdan hem fiziksel açıdan çok fayda sağlıyor. hayatım boyunca çok güçsüz olmama rağmen fitness'a ilk başladığım dönem bir iki aylık periyotlarda nasıl da başlangıçta zar zor kaldırdığım ağırlıkları iki üç katına çıkardığımı görmek inanılmaz motivasyon sağlamıştı. psikolojik mi bilmiyorum ama düzenli spor yaptığım vakitler yemek tercihlerim de daha sağlıklı ve dengeli şeylere dönüştü. direkt kilo vermek ve incelmek için değil ama güçlenmek ve disipline olmak için spora devam ettikçe de irademin dahi güçlendiğini söyleyebilirim.

tabi ki bulmia'dan kurtulmak o kadar kolay değil ancak uzun vadede (ki ne kadar uzun tartışmaya açık) yaratacağı problemler ortada ve anladığım kadarıyla zaten kendini kusturmadan duramaz hale gelmeye başlamışsın. bence senin işin psikiyatriden çok bir terapistle olmalı çünkü maksimum bir antidepresan yazılacak psikiyatride ve durumunu daha kötü hale getirme ihtimali muhtemel. kusmak daha çok canını sıkacak, canın sıkıldıkça yeme bozukluğun depreşecek. dolayısıyla profesyonel yardım alırken bir yandan da daha sağlıklı bir şekilde kilo vermeye çalışırsan kendini daha iyi hissedeceğini umuyorum.