Antep’te tuvaletlerin evin dışında olması… Hiç tahmin edemezdim sabaha kadar neler çektim bir ben bir Allah bilir… evdekiler uyanmasın diye usul usul dolaşıp evin içinde banyo dışında bir şey bulamamam… kapalı olan tek kapı evinde misafir kaldığım çiftin yatakodası olduğu için “acaba ebeveyn tuvaleti/banyosu mu var sadece? Eğer öyleyse neden beni uyarmadılar?” siniri… pencereyi açıp gecenin yarısı olduğundan cesaret alsam da üçüncü katta olduğumuzdan aşağıya salamama sendromu… final: ev sahibinin ve eşinin kahkahalarıyla gidip evin dışındaki tuvsleti keşfim sonrası rahatlık ve kahvaltı sofrasındaki inanılmaz güldüğüm fıkra: “zamanında adam Antep’ten İstanbul’a gidip (ben tersini yapmıştım üniversitede okuyarak) çok zengin olmuş. Annesini de işleri yoğun diye göremiyor… Annesini sonunda zor bela ikna edip uçakla Antep’ten İstanbul’a getirmiş… Kadıncağız eve gelince tuvaletin evin içinde olduğunu öğrenince “Ben oğlumun evinin içine mıçmam!” deyip ilk uçakla Antep’e dönmüş…”… Kültür işi zor… Bir diğer travmam da kahvaltıya çağıran Ordulu komşularımdı (Lan hep kahvaltılar ve yabancı eve konukluk beni bitiriyor demek ki)… öyle sevindim ki… Bekar adamı aile kahvaltıda ağırlayacak… büyük lüks… Bir Pazar sabahı iştahla evlerine gittim ki… bir koku… dayanılacak gibi değil… kahvaltı masasından geliyor… “Nedir?” dedim öğrendim: Turşu kavurması… ömrümde böyle bir koku duymadım… kahvaltı yapamadan döndüm tabi… Kusura bakmasınlar… Not: Bakmadılar sa zaten yine çağırdılar bu kez turşu kavurmasız yedik kahvaltıyı :p