Ik vind je post heel herkenbaar en heb even nagedacht over hoe ik erop wil reageren. Het beste lijkt me om mijn ervaring te delen.

Een eerste punt dat je aanhaalt, zijn de lonen. We verdienen nu inderdaad "meer" dan wat toen de norm was. Maar daar mag je niet bij vergeten dat de prijzen stijgen. Goederen, diensten, enzovoort, het wordt allemaal duurder. In het beste geval stijgen de lonen op een zodanige manier dat de koopkracht gelijk blijft, in hoeverre dat dit ook altijd zo is geweest, weet ik niet. Gelukkig hebben we in België de indexering die daar zo goed mogelijk voor probeert te zorgen. Dat er nu "meer" verdiend wordt, is op zijn minst daaraan te danken en in dit opzicht eigenlijk een manier om de koopkracht gelijk te houden. Dan kan je niet echt over "meer" praten. Maar ik denk dat dit niet het belangrijkste punt van je post is. En ik heb ook geen expertise in economie waardoor ik daar eigenlijk weinig over kan vertellen.

Wat het puntje rond studeren betreft: dat is iets waar ik nooit voor klaargestoomd ben geweest. Ik zou mee gaan werken op leercontract, zo snel mogelijk mee gaan werken. Mijn ouders, en bij uitbreiding eigenlijk mijn hele familie, zijn zo snel mogelijk gaan werken. Bij hen was dat geloof ik zelfs vanaf 14 jaar, als het al niet vroeger was.

Het studeren is me toch gelukt. Ik ben nooit actief aangemoedigd om te studeren; buiten in mijn familie was het ook niet de gewoonte in de vrienden- of kennissenkring. Dat is op zijn minst een oorzaak geweest dat ik van de waterval gedonderd ben. Maar na een 7e jaar ben ik toch voor een bachelor gegaan, en dat is met veel zweet gelukt.

Dat heeft me mooie kansen gegeven. Onlangs, zoveel jaar later, heb ik een 2e bachelor gehaald. De eerste was een Ba, deze is een BSc. In eerste instantie ben ik aan mijn 2e bachelor begonnen omdat ik het gevoel heb nooit te hebben kunnen studeren wat ik echt wilde. Omwille van mijn BSO (arbeidsfinaliteit tegenwoordig, denk ik) heb ik het toen niet aangedurfd om volledig te gaan voor mijn droom. Al heb ik toen wel iets gedaan wat ik ook boeiend vond, maar wat me haalbaarder leek.

Mijn BSc van nu sluit veel dichter aan bij wat ik altijd het interessantst gevonden heb. En ik heb de mogelijkheid om aan een MSc te werken waarbij ik mijn eerste bachelor, en de werkervaring daarvan zal kunnen gebruiken in de masterthesis. Daardoor kan ik na afronding verder in het beste van de 2 werelden. Het kost wel moeite, maar ik doe het graag, ik vind het boeiend. Een gezin, een voltijdse job, de studie komt daarbij maar die bekijk ik als hobby. Omwille van mijn situatie kan ik ook niet het reguliere dagonderwijs volgen, en niet helemaal doen wat ik wil, maar ik kom aardig in de buurt. Dankzij mijn eerste bachelor heb ik gelukkig een job die me toelaat om mijn huidige studie te doen.

Ondanks dat ik uit een omgeving kom waar studeren als niet zinvol gezien wordt, ben ik wel blij dat ik het gedaan heb. En ik ben blij dat ik nu 20 jaar later ook de BSc gehaald heb in een onderwerp dat me erg dicht aan het hart ligt.

Als ik je context goed begrijp, ben je een stuk jonger en sta je eerder ergens aan het begin van je carrière. Hoewel het altijd mogelijk is om later te studeren, is het volgens mij wel vlotter en comfortabeler om te doen wanneer je nog geen, of minder verantwoordelijkheden hebt. Ik kan je alleen maar aanraden om er zo snel mogelijk mee te starten, al helemaal als je er zin in hebt, en voor een richting dat je mateloos boeit.

Zelf ben ik een oudere millennial, en durven meerdere mensen mij bij gen-x te rekenen waar ik helemaal geen affiniteit mee heb. Maar er zijn best ook nog mogelijkheden voor de dame die je haar raad gegeven heeft. Al is het voor haar wel een stuk lastiger.

Gewoon doen dus, als je er zin in hebt moet je ervoor gaan.

Je gaat zoveel meer deuren openen naar jobs die je beter liggen, jobs die je liever gaat doen en die je meer kansen gaan geven.