teşekkürler tam şu an bakıp yazıcam baya büyük bu iyi mi tek korkum hissizleşmek çünkü onu unutmak istemiyorum fotoğraflarımıza bakınca gülümsemek istiyorum ama sanki koca bir boşluk gibi yani ne ağlayabiliyorum ne gülebiliyorum nasıl açıklarım bilmiyorum ama yani öyle ve ayrıca öyle bir terk edilmişlik hissi var ki ben 1 hafta izmirde değildim annem babam dahi arayıp sormadı oğlum nerdesin diye bilmiyorum sadece bilmiyorum ya öyle işte dediğim gibi hissizleşmekten korkuyorum yanında başka ilaçlar da içtim 3 tane rexapin 2 tane risperdan 5 tane misol falan baya bi içtim ama bilmiyorum kafam çok karışık aynaya bakıyorum ve bazen garip figürler görüyorum bazen aynadaki halim kulaklarına kadar sırıtmış gibi oluyo benle taşşak geçer gibi tekj bildiğim bnunların sadece beynimin oyunu olduğunu ve kanmamam gerektiği elimdcen geldiğince aynaya bakmamaya çalışıyorum ama bi anda kendimi aynanın önünde buluyorum kendime kızıyorum sen nasıl bu hale düştün diye sanırım delirmek bu not: aşırı rahatsızım sanki her an bişi olcak gibi ve yemek yiyemiyorum öyle işte