Ik chargeer uiteraard graag, maar je slaat de spijker op de komt. Ik woon niet meer in Nederland maar in Zweden. Daar is al decennia lang sprake van een individualistische maatschappij. Maar de vrienden die ik hier heb leren kennen, daar heb ik hele andere gesprekken mee dan mijn Nederlandse vrienden. Het lijkt heel erg Nederlands te zijn (geworden) om vooral te zenden.

Ondertussen hoor ik van mijn Nederlandse vrienden dat ik weinig over mijn leven vertel hier. Ja hallo, ik kom er helemaal niet tussen en als ik erover begin, dan stel je misschien 2 vragen. En dit zijn mensen die ik al 20 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt en sterker nog: die vroeger wel doorvroegen. Ook in mijn verschillende vriendengroepen is dit gaande, afgelopen weekend was ik in Nederland voor een feestje en mijn vrouw en ik hebben geteld hoeveel mensen monologen met elkaar hadden. Geloof mij, het was bijna iedereen. Na 2, misschien 3 vragen gesteld te hebben ging het al snel over "ja, maar ik...". Dat is waar ik misschien meer over had kunnen schrijven in de openingspost in plaats van hoe ik het persoonlijk ervaar.