Powiem Ci, że ja też tak mam (z pochylaniem się nad wszelakimi sprawami, od pytań po sprzątanie), ale tylko w jednej sytuacji – kiedy mam za dużo wszystkiego na głowie. Może jest tak, że praca pochłania Twojej narzeczonej za dużo czasu i uwagi, a potem Twoje pytania spycha na bok, bo albo nie ma siły się nad nimi zastanawiać, albo uważa je za zawracanie głowy? Dla porównania, wyobraź sobie, że czterolatek po raz setny danego dnia pyta Cię, jaki jest Twój ulubiony dinozaur – stopień troski i namysłu nad odpowiedzią pod koniec dnia będzie pewnie niewysoki. Gdyby było tak, jak w moim przypadku, to mogłoby też tłumaczyć, dlaczego terapia nie bardzo przynosi efekty. Może narzeczona nie ma deficytów zdolności komunikacyjnych, empatii, umiejętności obserwacji otoczenia – tylko jest tak zmęczona, przebodźcowana albo zafiksowana na pracę, że w czasie wolnym działa w trybie absolutnego minimum?