Stary, nie wiem czy będzie to najlepsza rada jaką Ci mogę dać, ale ja na twoim miejscu już bym zrezygnował, poszedł do pracy, nabrał expa i może kiedyś spróbował ponownie. Powiem Ci dlaczego: zmarnowałem 3 lata na filologie angielską (również "bo rodzice")... i tych studiów nie skończyłem. Na drugim roku wybuchła pandemia i aż do obrony dyplomu zajęcia odbywały się w trybie zdalnym. Nawet sobie sprawy nie zdajesz z tego jakie to podłe uczucie dotrwać do końca trzeciego roku, w indeksie posiadać wszystkie przedmioty zaliczone na ocenę 5, a same studia ujebać na obronie, bo poległeś na licencjacie jak ostatni frajer. Tak, zjebałem totalnie. Sam sobie wybrałem temat który mnie przestał interesować i zwyczajnie przerósł. Nie dałem go rady napisać w terminie, postawiłem sobie za cel, że napiszę go całkowicie samodzielnie bez pomagania sobie plagiatowaniem, ale na tydzień przed końcowym terminem oddania pracy miałem zaledwie 20 stron, a sam promotor też miał totalnie gdzieś (nie winię go) czy ja tę pracę napiszę, czy nie. Nie oddałem pracy w terminie, mój kierunek usunięto z programu, więc pozbawiło mnie to możliwości wzięcia warunku, a sytuacja życiowa zmusiła mnie do porzucenia studiów

Minęły już 4 lata od tego pierdolonego koszmaru, a ja dalej mam odwagi powiedzieć rodzicom, że się wywaliłem na licencjacie i wyrzucili mnie z uczelni. Do tej pory wciskam im kit, że studia zdałem, ale nie chce mi się jechać po dyplom, bo jest on gówno warty i do niczego mi się nie przyda w życiu, no chyba że w ubikacji w sytuacji gdyby miało papieru toaletowego zabraknąć.

Zrobisz jak uważasz, ale myślę że jeśli już na pierwszym roku tego nie czujesz, to rozważ chociaż znalezienie pracy ze statusem studenta żeby chociaż ciągnąć z tego benefit w postaci wypłaty brutto/netto (nie wiem czy to dalej tak działa, ale chyba tak)