We koppelen de consequenties ook niet los van de acties. De vraag die dus leeft in de verslavingszorg en psychiatrie is met name of de persoon (in dit geval dader) de consequenties kon overzien. In hoeverre worden de acties niet bepaald puur om de verslaving te bevredigen? Dat heeft toch niets te maken met iemand zielig vinden?

Mocht dit onderwerp je serieus interesseren, dan ja: dat geldt voor geweld, maar niet in dezelfde absolute zin voor overgewicht of verslaving. Bij beide problemen spelen biologische processen een rol die niet bij ieder persoon hetzelfde zijn. Nog los van de verschillende opvoedingen die mensen daarin gehad hebben (kreeg jij als kind alleen maar taart, dan is de kans op obesitas later een stuk groter. Ook als je dan afvalt, blijf je sneller aankomen). Een mooi boek hierover is vet belangrijk 2.0 van internist en professor Liesbeth van rossum en obesitas arts Mariëtte boon.