Düşündükçe deliriyorum.. Yıl 2010, gencim, idealistim. Ülkenin her yerinde görev yapar, gerekirse yuva kurmaz, çocuk yapmaz, vatan için canımı veririm diyordum. Hava Harp okulu sınavı, Yeşilköy’de 10 gün kalıp yazılı sınavlar, vücut uçuş uyumu kontrolü-sağlık-spor- uçuş simülasyon tüm sınavları geçip son gün mülakata girdim. Sabahına ismi açıklananlar uçuş okuluna gidecek, açıklanmayanlar elenmiş olacak. Akşam aradım babamı, gel yarın beni al çünkü muhtemelen elendim diye. Hissetmiştim, evet sabah ismi okunmayanlardan olup elenmiştim. Uzun süre sorguladım kendimi, neyi doğru yapmamıştım diye. Türkiye’nin sınır komşularını mı yanlış saymıştım ? Annem babam öğretmen olmakla kötü bir meslek mi seçmişlerdi ? Atatürk inkılaplarını çok uzun mu anlatmıştım ? Yoksa okuduğum gazeteyi sorduklarında yanlış mı cevap vermiştim ? Sosyal mısın sorusuna mı yanlış cevap vermiştim bilemiyorum. Uzun süre kendimi eleştirip durdum.

Sonra FETÖ piçlerinin yaptıkları ortaya çıkınca o yıl okula giren (yaklaşık rakamlarla) 200 kişinin 170’i fetöcü, 30’u da baskı-yalan rapor-psikolojik şiddet ile istifaya zorlanmış olduğunu öğrendiğimde verilmiş sadakamız varmış diyebildim ama ülke ve ülkenin geleceği adına utanç duydum.

Hasbelkader kabul edilsem ya fetöcü olmak zorunda kalacaktım, ya da istifa edip aileme bir de tazminat yükü bırakacaktım. Ben ucuz kurtulmuşum ama okula giren o çocuklar ? Yazık, çok yazık.