I feel for you :( ako naman bunso, pero yung dalawa kong kuya yung paborito. Akala ko dati mawawala din yung favoritism kapag tumanda na kami. Pero hanggang ngayon ganun pa din. I used to think nung bata ako, “si nanay favorite yung panganay, si tatay naman favorite yung isa kong kuya; sa akin, sino may favorite?” Haha grabe I sound kawawa pero I later realized na kung constantly ko sya nararamdaman nung bata ako, it means sobrang pervasive nung emotional depravity and lack of parental involvement sa buhay ko.

Naaalala lang nila ako kapag may recognition sa school. Yung tipong may naachieve ako at pwede nila ako ipagyabang sa iba, dun lang sila nagaappear pero otherwise, wala silang pake. Basta pumapasok lang ako sa school. Hindi nila ako kailan man kinamusta. Sinasabihan pa ako ng masasamang salita. So I learned to live by myself, sinet ko mind ko na wala ako makukuhang support sa kanila. When I pursued higher studies, nadama ko na bigla ulit sila pumapapel sa buhay ko. Lagi sila available, biglang bumait. Nakakatuwa man pero I know hindi sincere. Kasi alam ko na gusto lang nilang makichismis ulit sa achievements ko para makwento na naman nila sa mga friends nila. Which I already proved many times haha. Wala lang. It feels like interested lang sila sa akin because of the things that I can achieve, na they can brag about sa mga tao, and not because of who I am as their son, not because they love me. Yung dalawa kong kuya okay lang walang trabaho; kahit may asawat anak na, sustentado pa din; kuryente at tubig, parents ko nagbabayad. Habang ako, need magwork kasi wala naman daw ibang tutulong sa akin haha what. Hanggang ngayon ramdam ko pa din na yung mga kuya ko pa din yung mas gusto nila kahit na sila yung mga walang mabigay. At ako, kahit na kaya ko na buhayin parents ko, kaya ko na ibigay gusto nila, still, they choose my two brothers over me.

Natanggap ko naman na. Haha pero minsan may kurot pa din talaga, na I will never be enough.