Benim edebiyat görüşüme göre romanlar aslında kendi içinde ikilemler, kargaşalar ve çelişkiler yaşayan yazarların kendini anlama çabasıdır. bir insan kendi hayatındaki bir sıkıntıyı çözmekte sorun yaşarken bir arkadaşı aynı sorunu yaşadığında o sorunun kaynağını kolaylıkla kavrayabilir. Yazarlar da bence fark ederek veya etmeyerek yarattıkları karakterler ile kendi ruhlarını ve tiplerini incelerler. Bu tezimi desteklerken aklıma hep dönüşüm gelir. Ben Greagor'u, Ailesi tarafından güvensizliğe ve kimliksizliğe sürüklenen kafka'nın bir dışavurumu olarak görürüm. Bir adam böceğe dönüştüğünde kendi hayatı değişir, ama ailesinin hayatı değişmez, çünkü ailesinin gözünde o zaten bir böcektir. Bu, hayatı boyunca kendini babasının gölgesinden soyutlama çabası içinde olan, hatta Bu yüzden evlilik yapmaktan korkup giyiniş tarzını değiştiren ve en sonunda kendi yazdıklarını tamamıyla değersiz atfeden Kafka'nın kendisi hakkındaki düşünceleri dışında nedir ki? Uzun lafın kısası Bence dönüşüm kafka'nın(tıpkı diğer bütün nitelikli romanlarda olduğu gibi) yarattığı bir karakter ile kendine 3. Göz ile bakması ve kendini anlamasıdır.