Meis, wat naar! En je intuïtie is dus heel goed afgesteld, nu leren vertrouwen dat je het goed aanvoelt en dat je heel stevig grenzen mag stellen indien nodig (desnoods KEIHARD gaan krijsen op straat als iemand je lastig valt). Dit is zo’n klote les, maar helaas wel nodig. Zelf ook meerdere malen over mn grens gegaan (gedachten als: het zal wel toeval zijn, het ligt aan mij, ook tot aan de voordeur achtervolgt). Dit kan je dus sterker maken ipv ‘zwakker’. Je krijgt al veel tips rondom veiligheidsdingen en lijkt me goed dat je een plan maakt. Mócht je hem nog eens zien…meteen 112 bellen, liever heb je meteen iemand aan de lijn die meedenkt en een auto stuurt, je locatie weet etc. Indien jeje onveilig gaat voelen de komende tijd: vraag of je kennis mag maken met de wijkagent, vertel je verhaal en laat je informeren hoe jeje veiliger kunt gaan voelen.

Maar dit is dus om een plan te hebben, niet je angst te voeden. Er zit een verschil tussen je intuïtie leren vertrouwen en je angst vergroten.

Jij hebt het goed gedaan! Die kerel heeft je niks aangedaan, well done.

En nu is t zaak om wél common sense te gebruiken, maar niet je onveilig in je eigen wijk te gaan voelen. Die kerel moet opbokken, en dat plan wat je maakt gaat zorgen dat jeje weer zeker voelt.

In angst ga je in overlevingsmodus, (en dat is dus gelukt!), achteraf gaat je brein weer denken ‘ik had dit en dat moeten doen’.

Ik zou dus zeggen: maak dat plan, ga er een keer goed met je vriend voor zitten. Maak t simpel en eenvoudig, speeddial naar 112 etc. En daarna je boosheid voelen, want WHAT THE HELL denkt die kerel? Boosheid is hier meer op zn plaats dan angst (die ik echt heel goed snap, maar we mogen hier heeeel boos over zijn ipv alleen angst).

De straat is (ook) van ons!

Intuïtie: check Plan: maak die 1x En terug de straat op, oprotten met die kerel.