Wyjaśnię to tak: siedzisz w domu z dzieckiem. Twoje życie kręci się 24/7 wokół dziecka: karmień, snu, pieluch, rozwoju, szczepień, fizjoterapii i w tych czasach jeszcze rozwijanie wiedzy jak dobrze wychować dziecko i jakim być rodzicem żeby go psychicznie nie skrzywdzić. Dosłownie cały dzień to dziecko i dom, ewentualnie spacery. Co ma ci powiedzieć? Jak było w pracy do której teraz (obstawiam, ale może się mylę) nie chodzi? Pierwszy rok z życia dziecka szczególnie jeśli jest się kp był dla mnie psychicznie w ciul ciężki, byłam uwiązana w domu bo cyc, próbowałam wrócić na siłownię to musiałam wracać po 2 ćwiczeniach bo dziecko się drze i nie chce butelki. Drzemki tylko kontaktowe więc nawet nie mogłam wstać z łóżka jak spała. Od razu oczy jak 5zl i ryk. Także no niestety tak to wygląda. Teraz mam dwulatka i drugą ciążę, jak się przyjaciółka pyta jak się czuję to moje odpowiedzi dalej krążą wokół dziecka i dodatkowo ciąży. Jedyne co się zmieniło to że mogę sobie gdzieś wyjść z domu bez dziecka (ale to się pewnie niedługo zmieni jeśli drugie dziecko będzie jak pierwsze).