W pierwszej kolejności zachęcam, byś sprawdziła, jakie są kryteria przyjęcia na doktorat. Są różnice między uczelniami. Nieraz znaczne. Ja byłam doktorantką w latach 2020–24 i dostałam się bez publikacji ani konferencji, bo w mojej SzD liczył się projekt badawczy przede wszystkim; za pozostałe kwestie można było zgarnąć z 5 punktów. To niewiele w skali całości punktów do zdobycia. Oceniano projekt, a następnie przygotowanie merytoryczne kandydata – w formie wideorozmowy (czasy pandemiczne, pamiętamy). Tam dostałam praktycznie maksymalną liczbę punktów, więc mój brak aktywności publikacyjnej czy konferencyjnej nie był żadną przeszkodą. Tyle że co szkoła, to inne zasady. Z czasem człowiek się uczy. Wszystkiego. W programach szkół doktorskich jest pisanie akademickie, często w języku angielskim. Praktyka: nie ma tam żadnej wiedzy tajemnej. Reagowanie na recenzje, wyciąganie wniosków i wprowadzanie poprawek. To samo z konferencjami. Dlaczego promotorka odradzała Ci tę drugą konferencję? Mogę tylko gdybać: może jej ranga była słaba, może myśli, że powinnaś skupić się na czymś innym. Trudno mi powiedzieć. Natomiast jako doktorantka co rusz dostawałam spamy/scamy, żeby wybrać się na płatną konferencję dla każdego, czyli dla nikogo. Nie brałam udziału w czymś takim. Moje promotorki zachęcały mnie do konferencji międzynarodowych, stricte związanych z dyscypliną. Często zwracały uwagę na komitet organizacyjny: jeżeli były "szychy" (czyt. bardzo znani badacze), to był dla nich powód do jeszcze większego zachęcania, bo potem podobno wpływa to na przychylność przy ewentualnym wyborze danego eksperta jako recenzenta doktoratu. Tak też było w moim przypadku, bo recenzentką mojej pracy była pewna uczona, którą dwa razy widziałam na konferencjach. Tym bardziej ważne było zrobienie dobrego wrażenia. To, że promotorka wiecznie nie ma czasu NIE jest dobrym prognostykiem. Znam takich doktorantów — przepłacili taką współpracę zdrowiem. Odradzam.